Near death experiences

Τον καιρό που εσπούδαζα Αθήνα όποτε είχε συναυλία ο Αλκίνοος εσιωνόνουμουν και επήενα να τον δω. Βρε Λυκαβητό, βρε Μετρό τσουπ και εγώ παρούσα. Μεγάλο το κόλλημα. Απίστευτο. Μια φορά μάλιστα που επήα να πιάσω τίκκετς που την μουσική σκηνή που έπεζε, έκοψα τους πάνω στην πρόβα και ακριβώς πάνω στην φάση που έφκενε ο Αλκίνοος πάνω για να μιλήσει στο κινητό (επειδή ήταν υπόγειο η σκηνή). Και εμίλησεν μουυυυ, εμίλησεν μου λαλώ σας! Έπιασαμεν κουβεντούα του στυλ Κύπρια είσαι, από ποια πόλη και έτσι μασκαραλίκκια (έχω και μάρτυρα!!). Την τύχη μου φυσικά, είχα έναν σπύρατσο ΤΟΣΟ παστην βούκκα επειδή έφαα αυκό την προηγούμενη και είμαι αλλεργική.

Όπως και να έχει, ήταν ανεπανάληπτα μοναδικές οι στιγμές! Μετά που τούτο, έγινεν το εξής απίθανο: Μιαν μέρα που επήεννα σπίτι μετά την σχολή, με τα μούτρα μου χαμέ να σέρνουμαι για να φτάσω στην πόρτα της πολυκατοικίας μου (ήμουν και ξεκατουρημένη εν εκάνε), ακούω ξαφνικά μια πουρού αυτοκινήτου. Ελαώθηκα το λιγότερο που μπορώ να πω. Επήα η χαντογαλίνα να πάω απέναντι σε ένα δρόμο και όπως συνήθιζα τότε, πάντα ετσέκαρα αν έρκουνταν αυτοκίνητα που την λάθος πάντα του δρόμου.... Ένιγούει, μόλις εξεπέρασα το αρχικό σοκ, αντιλήφθην ότι το αυτοκίνητο οδηγούσε....ο ΑΛΚΙΝΟΟΣ!!!! Μάνα μου τον λέω σας, μάνα μου. Οι επόμενες στιγμές με βρήκαν εμένα να τον θωρώ σαν τον χαζό και εκείνον να με θωρεί με ύφος "τι κάμνεις κόρη μου, μα χάννεις;". Εσυνάχτικα και επήα επιτέλους απέναντι, και ο Αλκίνοος εχαμογέλασεν και έφηεν. ΆΙΧ που λέει και η αρφή μου, ΆΙΧ. Πιστεύω πως το πιο πάνω συμβάν ήταν και το highlight των φοιτητικών μου χρόνων. The end.

Σας παρακαλώ, μπορώ να έχω έναν κλώνο του Αλκίνοου για τον πάρω σπίτι μου;