Stand by me

Προχτές ήμουν πρωινή και εχτές απόγευμα. Είχα δύο άσχημες βάρδιες στην σειρά. Την Κυριακή το πρωί εχάσαμεν ένα γερούι, μετά που είμασταν που πάνω του κανένα 2ωρο και επροσπαθούσαμε να τον επαναφέρουμε. Εσυνήλθε για κανένα πεντάλεπτο, εμίλησεν μας, είπεν μας ευχαριστώ και επέθανε. Έτσι απλά. Τζίνην την ώρα που εσυνήλθε, εφτερούγισεν η καρδία μου. Εχάρηκα που τον είδα να μας μιλά και να ανταποκρίνεται. Έσφιξεν μου το χέρι μου, την ώρα που ο γιατρός τον ερώταν αν ήταν καλά. Και μετά, τέλος. Έγινεν κάτασπρος σαν το πανί κυριολεκτικά. Κανένα ίχνος ζωής.

Ειδοποιήσαμεν την οικογένεια να έρτει που την ώρα που εκαταλάβαμεν ότι ήταν medical emergency με πιθανότητα μεγάλη να είναι fatal. Η μια η κόρη ήρτεν την προηγούμενη νύχτα που την Σκωτία και ήταν να έρτει το πρωί έτσι και αλλιώς. Εν επρόλαβεν να τον δει ζωντανό. Εξέραν ότι τούτο ήταν τα γίνει... Όμως ο πόνος του να χάνεις κάποιον που αγαπάς απλά εν πόνος. Και μάλιστα αβάστακτος. Εν σημαντικό να δώκεις ώρα στους συγγενείς μαζί με τον νεκρό, να πουν τα αντίο τους.

Εχτές ήμουν απόγευμα. Μόλις επαράλαβα το Bay μου τσουπ τηλέφωνα που το Endoscopy να πάω να παραλάβω έναν άρρωστον μου που έκαμε γαστροσκόπιση. Ήρτε μέσα με αιμορραγία του πεπτικού και επιγαστρικό πόνο, λόγω της ηλικίας του (21 χρονών), οι γιατροί υποψιαστήκαν κανένα πεπτικό έλκος. Επρόσεχα τον ούλλο το Σαββατοκυρίακο, εγνώρισα και την οικογένεια και έτσι υπήρχε μια καλή ατμόσφαιρα. Τέλος των πάντων, πάω πάνω βρίσκω τον, χαμογελώ του, χαμογελά μου, κάμνω να πάω κοντά του και αμέσως τραβάμε η νοσοκόμα του endoscopy νάκκον μακριά να μου παραδώσει. Συνήθως η παράδοση γίνεται παρουσία του ασθενή, οπότε εκατάλαβα ότι κάτι εν ήταν καλό. "Ινφιούζινκ τούμορ". Έτσι το άκουσα στα αυτιά μου. Επήρεν μου 3-4 δευτερόλεπτα να συνέλθω και μετά είδα τις φώτος που την γαστροσκόπιση και το report. Το στομάχι του μιτσί ένα χάλι. Υποψία κακοήθειας.

Εξεροκατάπια, και επήρα τον πίσω στον θάλαμο. Εχαμογέλουν του όσον εμπορούσα, εκρατιούμουν να μεν κλάψω, εν ξέρω γιατί ήθελα να κλάψω. Πίσω στον θάλαμο έπιασα τον γιατρό που τον παρακολουθεί να έρτει να δει τα αποτελέσματα της γαστροσκόπισης. ΤΩΡΑ. Ήρτεν αμέσως. Επαλάβωσεν. Επήρεν τα ούλλα πάνω στους ανωτέρους του και εκαλέσαν έκτακτο ιατρικό συμβούλιο. Μετά που ήρτεν κάτω, ήρτεν πάνω στην ώρα και η οικογένεια του. Ως νοσοκόμα του, έπρεπε μαζί με τον γιατρό να τους πούμε τα νέα. Επήαμεν στο quiet room και άρκεψεν ο γιατρός να μιλά. Έβλεπα χαμέ. Εν ήθελα να είμαι τζιαμέ. Εξηγήσαμεν την κατάσταση στην οικογένεια, ότι εν κάτι πιο σοβαρό από ένα απλό πεπτικό έλκος. Όμως έν αναφέραμεν καν την λέξη. Θα περιμένουμε τα αποτελέσματα. Ούτε ο Λίαμ (ο γιατρός) ούτε εγώ εμπορούσαμεν να πούμε με σιγουριά αφού απλά εν μια υποψία και έπρεπε να περιμένουμε για τα αποτελέσματα της βιοψίας και των άλλων εξετάσεων. Ούλλον το υπόλοιπο απόγευμα επροσπάθησα να μεν του δείξω τίποτε. Εν ξερώ πόσον καλά τα εκατάφερα. Ελπίζω μόνο να εκάμαν ούλλοι λάθος και να μεν είναι τίποτε.

Ο επόμενος που εν να γυρίσει να μου πει "μα αφού είσαι νοσοκόμα ήντα σε πειράζει για τούτα τα πράματα έτσι" εν να φάει κλώτσο γερό στον κώλο.