Μετά από χρόνια έρευνας και προσεκτικής μελέτης στο χώρο του επαγγέλματος, το ταπεινό και τίμιο ετούτο blog σας παρουσιάζει τα σημαντικά αποτελέσματα αυτής της απίστευτα αχρείαστης έρευνας. Τα αποτελέσματα έχουν ως εξής! Το πακέτο επιβίωσης θα πρέπει να περιέχει τα ακόλουθα βασικά αντικείμενα (χωρίς ιδιαίτερη σειρά):
1. Επίσημο report αποτελούμενο από τα ονόματα των ασθενών, την ηλικία τους, το παρών πρόβλημα, το ιατρικό ιστορικό τους, και την κοινωνική τους κατάσταση. Πίσω από το επίσημο report, η καλή νοσοκόμα θα πρέπει πάντα να γράφει το άνεπισημο report, το οποίο εξάγει σημαντικές πληροφορίες διά την γενική κατάστασην του ασθενούς. Ακολουθούν τυχαία αντιπροσωπευτικά παραδείγματα:
- Ο ασθενής παραμένει συγχυτικός ( αυτό μπορεί να σημένει οτιδήποτε από απλά δεν ξέρει που βρίσκεται, τι ώρα ένι, ποιός είναι κτλ μέχρι στο να νομίζει ότι δεν είναι ασθενής αλλά guest σε ξενοδοχείο, στο οποίο ξενοδοχείο θα γίνει ο γάμος της κόρης του με τον ασθενή του μονού δωματίου υπό αριθμό 1 (just because he is number 1!). Ως εκ τούτου, ο ασθενής να παραπονιέται για το catering, τις στολές του προσωπικού και το γεγονός ότι δεν μπορεί να ανάψει τσιγάρο ελεύθερα δίπλα από τις φιάλες του οξυγόνου (!).
- Ο ασθενής παραμένει αποπροσανατολισμένος. Με πιο απλά λόγια, το security βρίσκει τον ασθενή να περιπλανιέται σε διάφορους θαλάμους, τον επιστρέφει πίσω στον θάλαμο στον οποίο πρέπει να βρίσκεται και ο ασθενής δέρνει όποιον έβρει μπροστά του με το μπαστούνι του κατά την διάρκεια της διαδικασίας επιστροφής του στον θάλαμο. Αυτό, επαναλαμβάνεται περίπου 10 με 12 φορές κατά την διάρκεια μιας regular βάρδιας.
2. Ρολόι για νοσοκόμες. Τα κανονικά του χεριού δεν επιτρέπεται να τα φοράμε μια για health and safety reasons αλλά και για infection control. Έτσι, φοράμε ένα range σαν αυτά. Αυτά τα ρολογάκια καρφοτσώνουν στην περιοχή του στήθους (προσοχή συνίστατε κατά την χρήση από κυρίες με σιλικόνη in place). Όπως είναι πραφανές, τα fobs γιαλλίζουν και αρέσκουν ιδιαίτερα στους συγχυτικούς ασθενείς. Έπαψα να μετρώ τις φορές που μου αρπάξαν γέροι και κοτσιακαρούες το βυζούδιν μου στην προσπάθεια τους να βουττίσουν το ρολόι μετά τις 58.
Επιπρόσθετα, το ρολόι αυτού του τύπου συνδιάζεται υπέροχα με τις ακόλουθες φράσεις:
8:15 πμ "Πάλε δουλεία τα εβλοημένα"
9:00 πμ "Μα έν τελειώνουν τούτα τα φάρμακα σήμερα σιόρ!! Πόσα ρε κουμπάρε, κανεί!"
9:45 πμ "Γιατρέ, μπορείς να γράψεις τίποτε για τον κύριο Ταδόπουλο για τον πόνο/βήχα/ύπνο/καθαρτικό/whateva?"
10:20 πμ "Ούφφου εκατουρήθηκα"
11:00 πμ "Κύριε Τάδε back to your own bed please!! Η κυρία Ντορις είπεν να μεν την ξαναπειράξεις διότι θα σου την αστράψει με το walking frame της πάστην κκελλέ!
12: 12 μμ "ΕΚΑΤΟΥΡΘΗΚΑ ΛΕΜΕΝΤΕ. Πότε εν να πάω διάλειμμα?"
Επαναλάβατε τα άνωθεν ακόμα 3 φορές και ΜΠΟΥΜ!! Είναι ώρα να σχολάσετε.
3. Σοκολάτες στην τσέπη. Όσο και να το εξηγήσω τούτο, μόνο οι συναδέλφοι μπορούν να το καταλάβουν.
4. Νοσηλευτική ταυτότητα με απαίσια φωτογραφία του ιδιοκτήτη πάνω as a must. Το καλό με τούτην για εμένα προσωπικά είναι ότι κανένας εν μπορεί να προφέρει σωστά το όνομα μου και κάμνω και εγώ νάκκον χάζι. Το μεγάλο χάζιν όμως είναι που άρκεψα να συστίνουμαι στον κόσμο με την λανθασμένη προφορά του ονόματος μου επειδή αλλιώς εν το πιάννουν. Απλά εν το πιάννουν.
5. Stationary. Πέννες, πεννούες, μάυρες, κόκκινες, ψαλίδι, ρίγα, και ότι άλλο μπορεί να βρεθεί στην κασετίνα ενός εξάχρονου θα πρέπει να βρίσκεται και στις πούτζιες ενός σωστού νοσηλευτή.
Η έρευνα βεβαίως δεν σταματά ποτέ. Αν έχει τίποτε άλλο, feel free να πιντώσετε. Μπάι δε γουέι, έχει κανένα συνάδελφο εκεί έξωωωωωωωωωωω.........!? Όι α.....
- Ο ασθενής παραμένει συγχυτικός ( αυτό μπορεί να σημένει οτιδήποτε από απλά δεν ξέρει που βρίσκεται, τι ώρα ένι, ποιός είναι κτλ μέχρι στο να νομίζει ότι δεν είναι ασθενής αλλά guest σε ξενοδοχείο, στο οποίο ξενοδοχείο θα γίνει ο γάμος της κόρης του με τον ασθενή του μονού δωματίου υπό αριθμό 1 (just because he is number 1!). Ως εκ τούτου, ο ασθενής να παραπονιέται για το catering, τις στολές του προσωπικού και το γεγονός ότι δεν μπορεί να ανάψει τσιγάρο ελεύθερα δίπλα από τις φιάλες του οξυγόνου (!).
- Ο ασθενής παραμένει αποπροσανατολισμένος. Με πιο απλά λόγια, το security βρίσκει τον ασθενή να περιπλανιέται σε διάφορους θαλάμους, τον επιστρέφει πίσω στον θάλαμο στον οποίο πρέπει να βρίσκεται και ο ασθενής δέρνει όποιον έβρει μπροστά του με το μπαστούνι του κατά την διάρκεια της διαδικασίας επιστροφής του στον θάλαμο. Αυτό, επαναλαμβάνεται περίπου 10 με 12 φορές κατά την διάρκεια μιας regular βάρδιας.
2. Ρολόι για νοσοκόμες. Τα κανονικά του χεριού δεν επιτρέπεται να τα φοράμε μια για health and safety reasons αλλά και για infection control. Έτσι, φοράμε ένα range σαν αυτά. Αυτά τα ρολογάκια καρφοτσώνουν στην περιοχή του στήθους (προσοχή συνίστατε κατά την χρήση από κυρίες με σιλικόνη in place). Όπως είναι πραφανές, τα fobs γιαλλίζουν και αρέσκουν ιδιαίτερα στους συγχυτικούς ασθενείς. Έπαψα να μετρώ τις φορές που μου αρπάξαν γέροι και κοτσιακαρούες το βυζούδιν μου στην προσπάθεια τους να βουττίσουν το ρολόι μετά τις 58.
Επιπρόσθετα, το ρολόι αυτού του τύπου συνδιάζεται υπέροχα με τις ακόλουθες φράσεις:
8:15 πμ "Πάλε δουλεία τα εβλοημένα"
9:00 πμ "Μα έν τελειώνουν τούτα τα φάρμακα σήμερα σιόρ!! Πόσα ρε κουμπάρε, κανεί!"
9:45 πμ "Γιατρέ, μπορείς να γράψεις τίποτε για τον κύριο Ταδόπουλο για τον πόνο/βήχα/ύπνο/καθαρτικό/whateva?"
10:20 πμ "Ούφφου εκατουρήθηκα"
11:00 πμ "Κύριε Τάδε back to your own bed please!! Η κυρία Ντορις είπεν να μεν την ξαναπειράξεις διότι θα σου την αστράψει με το walking frame της πάστην κκελλέ!
12: 12 μμ "ΕΚΑΤΟΥΡΘΗΚΑ ΛΕΜΕΝΤΕ. Πότε εν να πάω διάλειμμα?"
Επαναλάβατε τα άνωθεν ακόμα 3 φορές και ΜΠΟΥΜ!! Είναι ώρα να σχολάσετε.
3. Σοκολάτες στην τσέπη. Όσο και να το εξηγήσω τούτο, μόνο οι συναδέλφοι μπορούν να το καταλάβουν.
4. Νοσηλευτική ταυτότητα με απαίσια φωτογραφία του ιδιοκτήτη πάνω as a must. Το καλό με τούτην για εμένα προσωπικά είναι ότι κανένας εν μπορεί να προφέρει σωστά το όνομα μου και κάμνω και εγώ νάκκον χάζι. Το μεγάλο χάζιν όμως είναι που άρκεψα να συστίνουμαι στον κόσμο με την λανθασμένη προφορά του ονόματος μου επειδή αλλιώς εν το πιάννουν. Απλά εν το πιάννουν.
5. Stationary. Πέννες, πεννούες, μάυρες, κόκκινες, ψαλίδι, ρίγα, και ότι άλλο μπορεί να βρεθεί στην κασετίνα ενός εξάχρονου θα πρέπει να βρίσκεται και στις πούτζιες ενός σωστού νοσηλευτή.
Η έρευνα βεβαίως δεν σταματά ποτέ. Αν έχει τίποτε άλλο, feel free να πιντώσετε. Μπάι δε γουέι, έχει κανένα συνάδελφο εκεί έξωωωωωωωωωωω.........!? Όι α.....

6 comments:
Γιατί χρειάζεται η σοκολάτα ε?
Γιατί?
Ε?
Ε?
Ε? ε? ε? ε? ε?
Μάνα μου τα γερούθκια σου ακούγονται πολύ διασκεδαστικά!!!
Ναι,ναι..οι γέροι πιάνουν σου το βυζούδιν γιατί γυαλίζει το ρολόι
;-P
@nobody
Mistika toy epaggelmatos! :P
@cake
tha kinitho nomika enantion tous kalo! ftou tous, kaka gerouthkia, kaka! :D
Γιατί?
Ε?
Ε?
Ε? ε? ε? ε? ε?
ε΄γώ εκατάλαβα τα ούλλα εκτός την κασετίνα του εξάχρονου.. γιατί;
ε; ε; ε; ε; ;ε ;εε;ε; ;ε; ε;ε;ε;ε;
@nobody
Brain food! Ειδικά άμα είσαι στην φάση που στέκεσαι στα πόθκια σου 13 ώρες συνεχόμενες τσακίζεις άνετα ότι σοκολάτα βρεθεί μπροστά σου.
@sike
Επειδή τουλάχιστον στις δικές μου τσέπες έχει ψαλίδι, πέννες χρωματιστές, σπιτ φιξ, μολύβια, ριγούα, υπολογιστική, πίνακούι με τα normal values διαφόρων bodily fluids (καλά, τούτο εν θα το έχει η κασετίνα ενός εξάχρονου) και φυσικά σοκολατομπουκίτσες!! Όλα τα πιο πάνω είναι χρήσιμα με τον τρόπο τους σε μια βάρδια :)
Post a Comment