True story a.k.a Να στα μούτρα μου

Πριν από περίπου κανένα μήνα, όταν ετοίμαζα ταξίδι προς την αγαπητή πατρίδα, ανακάλυψα ότι το διαβατήριον μου ήταν χασιμιό. Ανακάτωσα το σπίτι ούλλον, ως και μέσα στο ψυγείο (ναι, εξανάπαθα το με το τσεντί μου τούτο) εγύρισα ούλλες τις τσέντες μου ανάποδα και believe you me, έχω ένα κατάστημα με τσέντες. Είμαι εθισμένη στις τσέντες. Και τα παπούτσια. Ω ναι, τα παπούτσια....! Πίσω στο θέμα μας. Επειδή έτυχε την συγκεκριμένη χρονική περίοδο να περνούμε και μία ωραία φάση μετακόμισης διαμερισμάτων, σκεφτήκαμε εγώ και ο φίλτατος αγάπος ότι μάλλον το διαβατήρητιον απωλέσθειν κατά την διάρκεια των διαδικασιών διά την μετακόμιση. "Σκατά" σκέφτηκα. Ο πιο ήρεμος αγάπος, εισηγήθηκε να το αναφέρω στην πρεσβεία του τίμιου και δύστυχου νησιού μας. Επειδή δούλευα long day στην δουλειά εκείνη την μέρα, έπιασα τηλέφωνο από το τηλέφωνο του nursing station. Επήρεν μου περίπου μία ώρα να καταφέρω να τηλεφωνήσω μιας και ο κύριος Ernest (ο αγαπητός ασθενής που ενόμιζεν ότι το νοσοκομείο ήταν ξενοδοχέιο) εποταβρίζετουν συνέχεια που πάνω μου και άρπασεν μου μιαν το ακουστικό, και μιαν την συσκευή ολόκληρη και απαιτούσε να μάθει why I was speaking in tongues. Η πρεσβεία εισηγήθηκε να το δηλώσω ως απώλεια στην τοπική αστυνομία, πράγμα που έγινε στην επόμενη μια ώρα για τους πιο πάνω γνωστούς λόγους. Επίσης η πρεσβεία είπε, οτί αφού θα πήγαινα που θα πήγαινα στην πατρίδα, το καλύτερο θα ήταν να επανέκδιδα το διαβατήριόν μου στα πάτρια εδάφη. Η αστυνομία εδώ στο Αγγλία έδωσεν μου τα κατάλληλα χαρτιά και με διαβεβαίωσε ότι με αυτά είναι θέμα μερικών ημερών να πάρω καινούριο από το Κύπρος.
Αλί και ωιμέ όμως!! Δεν γνώριζε η τόσο εξυπηρετική αστυνομική αρχή στο Αγγλία τι εστί Κυπριακός Δημόσιος Τομέας!
Φτάνω στο Κύπρος με την ταυτότητα μου, πάω την επομένη στο Διοικητήριο και τους λέω αυτό και εκείνο έγινε, ορίστε τα χαρτιά της Αγγλικής αστυνομίας.

-"Μα τι εν τούτα κυρία;" ρώτησε δυσπυρκασμένη η υπάλληλος με το τζελλομένο νυχάκι που obviously ήταν και κανένα τρίμηνο way overdue για να ξανατζελωθεί (μισό τζέλι και μισή ρίζα του νυχιού ένα πράμα; Ίου!)
-"Εν που την αστυνομία ποτζί, είπαν μου ότι με τούτα μπορώ να ξαναβγάλω το διαβατήριον μου".
-"Μα τι πελλάρες εν τούτες; Ένα λεπτό κυρία μου. ΑΝΤΡΟΥΛΛΑΑΑΑΑ, ΚΟΡΗ ΑΝΤΡΟΥΛΛΑΑΑΑ έλα ένα λεπτό και θέλω σε!

Έρκεται και η κυρία Αντρούλλα. Βλέπει τα χαρτιά με ένα glimpse που ορίζεται σε χρόνο dt = 0. 00034 δευτερόλεπτα και γυρίζει και λέει μου ότι πρέπει να το αναφέρω στην αστυνομία στο Κύπρος, να κάμω ένορκη δήλωση στο δικαστήριο, να σταλούν τα χαρτιά Λευκωσία και σε κανένα μήνα και βάλε πιον να γυρέψω διαβατήριο. Α ναι, και 85 ευρώ που πάνω. Και επήαν να κάμουν το φραπέ τους. Άλλωστε, ήταν ήδη 9 το πρωί και έπρεπε να κάνουν διάλειμμα!

Ξεκινώ για την αστυνομία. Για την οποία ως εψές σκεφτόμουν να υποβάλω και επίσημο παράπονο για τούτο που έγινε αλλά guess what!! Το παράπονο στην αστυνομία θα το έκαμνα οπότε what's the freakin' point?!

Στην αστυνομία εν συντομία είπαν μου ότι "Εν μπορούμε να δεχτούμε έτσι δήλωση σου κυρία, αφού εν Αγγλία που το έχασες και εν που ποτζί που πρέπει να το δηλώσεις". "Ναι. εδήλωσα το, έτο" και ξανά τα χαρτιά πάνω. "Όι κυρία εν δεχούμαστε έτσι πράματα, εν που Αγγλία που πρέπει να κάμεις ότι εν να κάμεις". Ο υπάλληλος που με εξυπηρετούσε επειδή με συμπάθησε είπε να δηλώσω ότι το διαβατήριο έχασα το Κύπρο. Δηλαδή ψευδομαρτυρία. Είσαστε σίγουρος αγαπητέ; Εσηκώστηκα και έφυα ενώ οι καλοί μας αστυνομικοί εκάμναν συνεδρίαση για το τι να φαν το μεσημέρι. Αποφάση τελική: Σουβλάκια.

Δεν βρήκα άκρη στο Κυπριακό δημόσιο!! Ανήκουστο αγαπητοί μου, πως έγινε έτσι πράμα; Μάλλον είμαι εγώ η ιδιότροπη που ήθελα διαβατήριο! Εν ντρέπομαι και λίο λέω εγώ.

Μέρες πέρασαν, ήρτα πάλε πίσω στο Αγγλία και πήρα τηλέφωνο την Κυπριακή Πρεσβεία. Εξήγησα τι έγινε, και η κοπέλλα είπεν μου ότι εν απλά παράνομο να μου αρνηθούν έτσι πράμα στην αστυνομία και κατίσhι τους. "Μουάχαχαχαχα" σκέφτηκα. Εισηγήθηκε να πάω στην Πρεσβεία που κόφκει και μια ώρα με το τρένο μακριά και να κάμω τα χαρτιά μου εκεί (πράγμα το οποίο θα πάρει 5-6 μήνες για να έρθει το διαβατήριο from wherever it is they make passports these days) ή να έκαμνα εξουσιοδότηση του παπάκη μου στο Κύπρος να το κάμει μέσω του Γραφείου Εξυπηρέτησης του Πολίτη (πράγμα που θα πάρει 1 μήνα). Ωραία λοιπόν, εξουσιοδότηση it is then! Έπιασεν ο παπάκης μου τηλέφωνα ποτζί ποδά να δούμε τι θα χρειαστεί και είπεν μου τα. Βασικά ότι αρχείο έχω σε χαρτί και άλλη γραφική ύλη που να δείχνει ότι είμαι εκείνη που λέω ότι είμαι εθέλαν το. "Ευτυχώς έχουμε scanner έσσω και εν ευκολία έτσι, θα σου τα στείλω με email" λαλώ του παπάκη μου. Νεκατώνω ποτζι ποδά, βρίσκω το χαρτομάνι (για το οποίο έχει γίνει οικόπεδο ένα μικρό δάσος) και μάχουμε να βάλω το scanner πάνω. Ως που να βράσει θέλει και την ώρα του, εν θέλει να το πιέζομεν! Σηκώνω το κάλυμμα του που τσιλλά τα πράματα που εν για σκαννάρισμα και αμέσως έπαθα ένα μικρό εγκεφαλικό. Το διαβατήριο μου εκεί. Νατο. Εν τζιαμέ. Ήταν τζιαμέ και εκάθετουν τόσες μέρες. Μετά που τούτα ούλλα. Ήβρα το. Εσκάνναρα το για την δουλειά που το εθέλαν και άφηκα το τζιαμέ. "Σκατά!" σκέφτηκα. "ΣΚΑΤΑΑΑΑΑΑΑΑ".

Τωρά περιμένω να γίνει 8 να πάω στην αστυνομία να τους πω ότι το ήβρα, να με περιπαίξουν νάκκον, να πάω να ψουμνίσω, να έρτω έσσω, να πιάσω τηλέφωνο την πρεσβεία να τους πω ότι το ήβρα και να με περιπαίξουν καμπόσο. Life is good.