Saturday, March 29, 2008
Monday, March 17, 2008
Θερμή παράκληση
Εκτός του ότι χρειαζόμαστε αίμα όλων των ομάδων στην τράπεζα αίματος, θα ήθελα να παρακαλέσω όπως, την επόμενη φορά που κάποιος κάμει δικό του γκρουπ στο φέισμπουκ και θέλει φώτος που το blog μου, ΝΑ ΜΕ ΡΩΤΗΣΕΙ ΠΡΩΤΑ και μετά να την πιάσει. Εντάξει κύριε Υ.Μ?
Wednesday, March 12, 2008
Monday, March 03, 2008
Δευτέρα
Καλημέρες, καλό μήνα, καλή βδομάδα και όλα αυτά. Σήμερα βαρκούμαι τόσο πολλά, που έκατσα και βλέπω την εκπομπή του Jeremy Kyle. Εν κάτι σαν τον Jerry Springer στο Αμέρικα. Πάσιν κάμποσοι στην εκπομπή που λέτε για διάφορα θέματα. Το πιο πιασάρικο είναι το "ποιου είναι το μωρό" και τι θα πει το DNA test. Και ως που να έρτουν τα αποτελέσματα στον φάκελο εν ούλλοι πάνω στην σκηνή (μανάδες, πιθανοί πατεράδες, γιαγιάδες, παππούδες, φίλοι, κουμπάροι και τα λοιπά) και τσακωλοούντε για τον ποιος επηέν με ποιόν και κάτι έτσι πράματα. Τούτη η εκπομπή ήταν που τις πρώτες που έτυχε να δω μόλις ήρτα εις το England. Περιττό να πω ότι έπαθα ένα μικρό πολιτισμικό σοκ και πέρασα την επόμενη βδομάδα να αναρωτιέμαι αν όντως ούλλοι οι Εγγλέζοι εν έτσι και κάμνουν κοπελλούθκια που την άκρα. Βασικά, ένα σημαντικό ποσοστό κάμνει πράγματι κοπελλούθκια που την άκρα. Έχει φορές που είμαι στο λεωφορείο και βλέπω πως συμπεριφέρουνται ορισμένοι στα μωρά τους και θέλω να τους αρκέψω τις φωνές. Αλλά, χάτε, με ποιο δικαίωμα;
Προσωπικά, τρέμω στην σκέψη να έχω μια ζωή να εξαρτάται που εμένα 100%. Εν μεγάλη ευθύνη (για κάποιον που τον κόφτει φυσικά) να μεγαλώνεις ένα μωρό. Ότι κάμεις, κάθε κίνηση σου, έχει επίδραση πάνω του. Εν κάτι τέτοια πράματα που συζητούμε με τον αγάπο και αχγωνούμαστεν. Για αυτό, θα πιάμε καττούδιν πρώτα και μετά όλα τα άλλα.
Όσο μεγαλώνω, καταλάβω και παραπάνω την μάμα μου και τον παπά μου. Για πολλούς και διάφορους λόγους έπρεπε να με αφήκουν όταν ήμουν ένα πασhυ νεογέννητο, 3 εφτομάδων, με την γιαγιά και τον παππού. Περιττό να πω ότι η αγάπη που έχω της γιαγιάς και του παππού είναι απερίγραπτη και πάνω από όλα unconditional. Τους γονιούς μου όμως, μέχρι πριν κάτι χρόνια έφταια τους για πολλά πράματα. Σήμερα ξέρω ότι είχα λάθος για ούλλα. Και είμαι σίγουρη ότι άμα κάμω δικά μου μωρά, εννά τους καταλάβω ακόμα παραπάνω. Και ότι κακό επέρασα στην ζωή μου, εννά το ξαναπερνούσα ξανά και ξανά, μόνο και μόνο για να έχω την σχέση που έχω σήμερα με την μάμα και τον παπά μου. Ξέρω ότι εν θκιαβάζετε μπλόκς, αλλά μάμα και παπά είμαι περήφανη για εσάς και αγαπώ σας πολλά. Άτε, εκλαμουρίστηκα πρωί πρωί.
Προσωπικά, τρέμω στην σκέψη να έχω μια ζωή να εξαρτάται που εμένα 100%. Εν μεγάλη ευθύνη (για κάποιον που τον κόφτει φυσικά) να μεγαλώνεις ένα μωρό. Ότι κάμεις, κάθε κίνηση σου, έχει επίδραση πάνω του. Εν κάτι τέτοια πράματα που συζητούμε με τον αγάπο και αχγωνούμαστεν. Για αυτό, θα πιάμε καττούδιν πρώτα και μετά όλα τα άλλα.
Όσο μεγαλώνω, καταλάβω και παραπάνω την μάμα μου και τον παπά μου. Για πολλούς και διάφορους λόγους έπρεπε να με αφήκουν όταν ήμουν ένα πασhυ νεογέννητο, 3 εφτομάδων, με την γιαγιά και τον παππού. Περιττό να πω ότι η αγάπη που έχω της γιαγιάς και του παππού είναι απερίγραπτη και πάνω από όλα unconditional. Τους γονιούς μου όμως, μέχρι πριν κάτι χρόνια έφταια τους για πολλά πράματα. Σήμερα ξέρω ότι είχα λάθος για ούλλα. Και είμαι σίγουρη ότι άμα κάμω δικά μου μωρά, εννά τους καταλάβω ακόμα παραπάνω. Και ότι κακό επέρασα στην ζωή μου, εννά το ξαναπερνούσα ξανά και ξανά, μόνο και μόνο για να έχω την σχέση που έχω σήμερα με την μάμα και τον παπά μου. Ξέρω ότι εν θκιαβάζετε μπλόκς, αλλά μάμα και παπά είμαι περήφανη για εσάς και αγαπώ σας πολλά. Άτε, εκλαμουρίστηκα πρωί πρωί.
Subscribe to:
Posts (Atom)
