Η διαφορά.

Στην Κύπρο εδούλεψα σε θαλάμους με νεογέννητα (πουτζίνα που εβιαστήκαν να κάμουν ητά! της μάμας τους και μινίσκουν μέσα στην θερμοκοιτίδα για κανένα-δύο μήνες και προσπαθούν να κλάψουν και εν τα καταφέρνουν και τα πιο μικρά πάμπερς της αγοράς πάλε εν μεγάλα τους), με πιο μεγάλα μωρά του παιδιατρικού, με ενήλικες και τέλος με τα τέλια μεγάλα "μωρά", πουτζίνα που έχουν και δισέγγονα. Μπορεί να πει κανείς υποθέτω, ότι εκάλυψα ούλλα τα life stages έτσι.

Ποδά που εν το Αγγλία, δουλέυκω με τα τέλια μεγάλα "μωρά". Ως τωρά εδιαπίστωσα μία κύρια διαφορά όσον αφορά τον πληθυσμό άνω των 80. Στην Κύπρο ακόμα υπάρχει το option "θα πάρω έσσω τον γονιό μου και θα τον προσέχω εγιώ ολάν, θα φέρω φροντιστή/φροντίστρια αλλά θα τον έχω έσσω μου. Εν αφήνω εγιώ τον γονιό μου, εν θα τον "πετάξω" σε στέγη". Φυσικά, υπάρχει και το option της στέγης, η οποία άρκεψε να γίνεται όλο και πιο popular τον τελευταίο καιρό, δυστυχώς. Ποδά, για τα γερούθκια ένα εν το option άμα φτάσουν στο σημείο να μεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν. Nursing Home. Θέλουν εν θελουν. Τα παιθκιά δε, ούτε να ακούσουν για να έχουν τον γονιό τους έσσω τους. Αμέσως Nursing Home. Και τούτο, άμα τα παιθκιά "νοιάζοντε τάχα". Άμαν εν τους κόφτει, τα καημένα τα γερούθκια καταλείγουν σε homes ελεγχόμενα από το κράτος (ουδέν σχόλιον).

Στην Κύπρο, εν ανήκουστο για ένα γερούι να εν στα τελευταία του, να το ξέρουν οι δικοί του και να πεθάνει μόνο του. Όλο και κάποιος από τους συγγενείς να μείνει ούλλη νύχτα πουπάνω του στις παραπάνω περιπτώσεις. Ποδά, άτε να πιαν κανένα τηλέφωνο να δουν αν πρέπει να κανονίσουν κηδεία. Είχα περίπτωση "κυρίας" της οποίας ο παπάς ήταν ετοιμοθάνατος αλλά είχαμε ρητές οδηγίες, αν πεθάνει την νύχτα ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΕΝΟΧΛΗΣΟΥΜΕ. Να την πιάναμε το πρωί, πουρνό πουρνό. Είχα φυσικα και γερούι που εν είχε κανένα, ήταν κανένα μήνα μέσα στο νοσοκομείο και δεν επάτησε κανένα που τα παιθκιά του να τον δει. Εγίναμεν εμείς στον θαλάμο η οικογένεια του, έτσι μας έλεε. Ούλλοι αγαπούσαμεν τον, εφέρναμεν του σάντουιτς, κοκα κόλες, ακόμα και κομμωτή επειδή ήθελε να κουρεφτεί. Επέθανε στα σhιέρκα μας. Πάλε κανένας που τους δικούς του εν ήρτε.

Νάκκο σεβασμό ρε κουμπάρε. Εν γονιός σου. Ότι προηγουμένα και να είχετε, όσο απασχολημένος και να είσαι, κάμε ένα κόπο και έλα να τον δεις. Μεν γίνεσε αναίσθητος μαμάκας. Χάτε, τι να πει κανείς. Εν να ήθελα πολλά να μάθω τις απόψεις της δικής μου της γενιάς για το θέμα. Εσείς τι θα εκάμνετε σε έτσι περιπτώσεις; Που θα πάει ο γονιός;

This sums everything up.

Θέλω ξεκούραση

Γιατί έθελα να γίνω νοσοκόμα είπαμε; Ειδικά σήμερα διαφεύγει μου η απάντηση. Επεράσαμεν και σήμερα. Αύριο πάλε.

Perfect day

Highlights from today's shift (φκάρτε το f and you are right on):

*Η 87 χρονών πουρέκκα του μονόκλινου D που ήταν για χειρουργείο εμπήκε σε Fast AF (βλέπε στο manual καρδιολογίας κάτω από την φράση "καταστάσεις κάτω από τις οποίες βουρά ούλλο το προσωπικό του θαλάμου σαν τους πελλούς και εν φτάνει"). Ασυμπτωματική βέβαια επειδή ΚΑΠΟΙΟΣ αποφάσισε να της κοττίσει μορφίνη!! Ας εν καλά το routine ηλεκτροκαρδιογράφημα προ χειρουργείου. Επροφτάσαμεν την.

*Το γλυκό γερούι στο Bay 1. Εν μιλά γρι αγγλικά και που την ημέρα που ήρτε γυρίζει τον θάλαμο και πουτζιάζει ότι του αρέσκει. Παραδείγματα είναι: ο φλόκκος και η σίκλα των cleaner του θαλάμου, μία στολή και παπούτσια μίας συναδέλφου, ένα κουτί με πούδρα την οποία μετά εράντισε παντού στον θάλαμο, ένα μικρό μηχανάκι για χορήγηση υποδόριων φαρμάκων καθώς και διάφορα άλλα είδη ιατρικού εξοπλισμού. Ήβραμεν τα ούλλα χωσμένα που κάτω που το κρεβάτι του. Εν το κάμνει επειδή θέλει να κλέψει, κάμνει το επειδή πραγματικά τα πράματα που συνάει του έχουν κινήσει το ενδιαφέρον.
Η κορυφή στην δράση του στον θάλαμο ήταν εψές. Ο κύριος στο διπλανό του κρεββάτι ήταν χάλια, επεριμέναμεν τον να πεθάνει ανά πάσα στιγμή. Το γερούι κάτι εκατάλαβε επειδή είχε πολυκοσμία εκεί. Όταν σε κάποια φάση έφυεν ούλλο το προσωπικό που το Bay, το γερούι ήβρε ευκαιρία και εσύναξε τραπέζια, καρέκλες, 3 μεγάλα τάσπια και ότι άλλο είχε διαθέσιμο και τα έβαλε γύρω γύρω που τον ασθενή που ήταν να πεθάνει. Έπιασεν και τον φλόκκο και εστάθηκε μπροστά που το "οχυρό" του. Για κανένα 10λέπτο εν άφηνε κανένα να κοντέψει του αρρώστου, απείλαν με τον φλόκκο. Πολλά σουρεαλιστικές καταστάσεις. Μετά που ήρτεν ο γιος του και ερώτησεν τον τι του ήρτε και έκαμεν τα εκείνα όλα, εξήγησεν μας ότι ο παπάς του ενόμιζε ότι ήμασταν σε πόλεμο και ότι έπρεπε σαν καλός στρατιώτης να προστατεύσει τον τραυματισμένο συμπολεμιστή του. Ήμασταν ο εχθρός. Nice. I like!

*Ετσακώθηκα με ένα που τους βοηθούς επειδή εθύμωσεν μου που έβαλα μία αντλία για τον ορό ενός που τους αρρώστους μου πάνω στο κρεββάτι του αντί πάνω σε σταντ (τα οποία εκάμαν μαζική έξοδο που τον θάλαμο έχει κάτι μέρες τωρά, Μεσολόγγι καταστάσεις). Ετούτη η νοσοκόμα (που συνήθως εν φκάλλει γλώσσα) είπεν του την άσhημα.

-ΉΝΤΑ ΠΟΥ ΕΘΕΛΕΣ ΝΑ ΚΑΜΩ ΡΕ ΚΟΥΜΠΑΡΕ ΑΦΟΥ ΕΙΧΕ ΠΙΕΣΗ 6 με 4?!?!?!? Εν το Health and Safety που εν να σκεφτώ οξά το ότι χαζίριν ο άρρωστος να μπει σε υπογκαιμικό σοκ?! (σε ελεύθερη μετάφραση πάντα). Τα μάθκια του εγουρλώσαν, εν μου εξαναμίλησε που εκείνη την ώρα και εγώ έκατσα να κάμω τα γραψίμια μου με την ησυχία μου.

Είμαι 2 μέρες off τωρά και σκοπεύω να τις περάσω με τα ποδάρια μου ψηλά στον καναπέ και το remote control στο χέρι. Τα φιλιά μου!!

Ο Άγγλος (ναρκομανής) ασθενής

Έχει σχεδόν δύο μήνες τώρα που έχουμε στον θάλαμο ένα κύριο μεσήλικα, χρήστη ενδοφλέβιων ναρκωτικών για πολλά πολλά χρόνια τώρα. Έγινε εισαγωγή στον θάλαμο για κάτι άλλο, αλλά μιας και ήταν στο νοσοκομείο πήρε απόφαση να "καθαρίσει" όπως λέει ο ίδιος.

Στην αρχή φυσικά, η ασφάλεια του νοσοκομείου ήταν ούλλη μέρα πάνω στον θάλαμο επειδή επιάνναν τον τα νεύρα και έσπαζεν μας τα ούλλα τζιμέσα. Η μεθαδώνη του δε, έπρεπε να ήταν ΑΚΡΙΒΩΣ στην ώρα της, ούτε 0,23 δευτερόλεπτα αργότερα επειδή άρκεφκε τις ξιτιμασιές και όλα τα σχετικά. Φυσικό όπως ήταν, ετούτη η νοσοκόμα εφόατουν τον πολλά.

Μια μέρα, ήταν η σειρά μου να τον προσέχω στην βάρδια, ήταν δικός μου ασθενής. Οι υπόλοιποι συναδέλφοι με εφοδίασαν με όλα τα emergency phone numbers και μου είπαν και ένα "καλή τύχη", με την έννοια του "μπορεί να μην σε ξαναδούμε". Εκείνο το απόγευμα, έπρεπε να κάμω και αλλαγή στην πληγή του. Μια χαράααα, πιο καλά εν εγίνετουν.

Βρήκα όλα τα σχετικά, έβαλα και ένα ψαλίδι μέσα στην τσέπη μου για παν ενδεχόμενο, εξεροκατάπια και επροχώρησα προς το δωμάτιο του. Επαλάβωσα μόλις τον άκουσα να παίζει φυσαρμόνικα και ερώτησαν τον που έμαθε. "Μόνος μου" λαλεί μου. "Παίζεις πολλά ωραία" λαλώ του και εχαμογέλασα (βασικά έδειξα τα δόντια μου επειδή έτρεμα που τον φόβο μου).

Η αλλαγή στην πληγή του παίρνει πολλή ώρα, και έπιασεν με στην κουβέντα. Κουβέντα της κουβέντας, είπε μου ούλλη την ιστορία του. Ναρκωτικά που τον καιρό που ήταν 13, ο παπάς του έκαμνεν τον άχρηστο που το ξύλο μια ζωή, στα 16 του ήταν μέστους δρόμους. Είπε μου για τα μωρά του, έχει φώτος τους από τότε που ήταν μωρά. Είπε μου έχει και αγγόνια. Μετά είπε μου ότι εν τους βλέπει συχνά, ότι τους πεθυμά και νιώθει ότι τους απογοήτευσε. Εκράταν τις φωτογραφίες τους σαμπώς και ήταν ότι πιο πολύτιμο στον κόσμο.

Πριν λίες μέρες ήταν τα γενέθλια του. Εκάμαμεν του καρτούα με ευχές που τον θάλαμο, εχάρηκε σαν ένα μωρούι. Η μεγάλη του χαρά όμως για την μέρα ήρθε από τον γιο του, ήρτεν και είδεν τον και έφερεν του καρτούα και εκείνος. Εκράταν την και εγύριζε τον θάλαμο και έδειχνεν την παντού. "Εν που τον γιο μου και τα αγγόνια μου". Έδειξεν την ακόμα και μιας κοτζιακαρούας που εν φυτό εδώ και κάτι εβδομάδες.

Πάλε ήμουν η νοσοκόμα του στα γενέθλια του. Έρκετε σε μια φάση και λαλεί μου "Miss, my son will be here again tonight, it's gonna be after visiting hours, is it ok?". Φυσικά και ναι. Πράγματι ήρτε ο γιος του το απόγευμα και εμείναν μαζί και εμιλούσαν για ώρες.

Ήταν η πρώτη φορά που άρκησε ο ίδιος να ζητήσει την μεθαδώνη του. Εν τον ενόχλησα, είπα να δω πότε θα την ζητούσε. Άρκησε 45 ολόκληρα λεπτά. "How come?" λαλώ του, "εν η πρώτη φορά που άρκησες!".

-I was with my son Miss... Είπεν το με ένα χαμόγελο ΤΟΣΟ. Εσηκώστηκεν η τρίχα της νοσοκόμας. Ελπίζω να τον δω στον δρόμο μια μέρα να παίρνει περίπατο τα αγγόνια του.