Ξεκινάει μία τυπική μέρα στην δουλειά. Πίνουμεντε που μία σίκλα καφέ, φορτωνούμαστεν που ένα ματσί κλειθκιά για τα ντουλάπια των φαρμάκων και πιάννει ο καθένας την λίστα με το φαρμακολόι του Bay του. 18 κιλά χάπια ο καθένας τους. Είχα και νέο ασθενή μέσα σήμερα, έπρεπε να τον παραλάβω πρώτον πρώτον για τα τυπικά. Ένα γερούδιν από το Ιράν, ένα ναι και ένα όι μπορεί να πει. Ούλλη μέρα μεστο κρεββάτι.
-"ΜΈΡΑ" λαλώ του. Επαραδώσαν μου ότι εν και νάκκον κουφός. Καμία απάντηση φυσικά, απλά έμεινε και έβλεπε με. "Είσαι από τον Ιράν βλέπω δαμέ". Πάλε εθόρεν με. "Εγώ είμαι που Κύπρο, σχεδόν γείτονες!!!". Αρπάσει το σhιέρι μου και φιλά το. "Yes!!" λαλεί μου. Ο ασθενής εμίλησεν. Η νοσοκόμα επαλάβωσεν διά ακόμα μία φορά. Ήβρα του την σικλούδαν με τα χαππούθκια του αλλά έφτησεν τα ούλλα του γέρου δίπλα.
Πάω στο γερούι δίπλα. Ο αγαπημένος μου ασθενής ως τωρά. Έχει κάτι μήνες που εν μαζί μας, εν πολλά γλυκό γερούι. Ώρες ώρες όμως φακκά γυρούς του θαλάμου, λαλεί ότι έχει customers που τον περιμένουν και έτσι ιστορίες. Σήμερα που του επήρα τα χάπια του έφηρεν με. "Does my mother know I am taking these? I need to let my mother know first". Χάτε, τι του λαλείς τωρά; Απλά you go along. "Πιε τα τωρά και εν να της το πώ, μεν έχεις έννοια". Είπιεν τα... Εν ξέρω όμως το τηλέφωνο του καλού Θεούλη.
Πάμε πάρακατω. Ο πιο ωραίος χαρακτήρας ασθενή που είχα ως τωρά. Τυπικός εγγλέζος του 1900, ίδιος ο Ηρακλής Πουαρό στο πιο γερασμένο του. Εχτές εθύμωσεν μου επειδή ετέλειωνε η βάρδια μου η ώρα 2 και ήθελε με να μείνω και άλλο. Βρε έν γινεται, βρε εν να έρτει άλλη νοσοκόμα τωρά, τίποτε. Εν πολλοί συναδέλφοι μου που το επάθαν τούτο με διάφορους ασθενείς τους. Νομίζουν ότι είμαστεν πάντα τζιαμέ, ότι εμείς έν έχουμεν με σπίτι, με οικογένεια να μας περιμένει. Πολλοί εν μας βλέπουν καν σαν ανθρώπους αλλά σαν μηχανές. Άλλο μεγάλο κεφάλαιο.
Σαν τον επόμενο που είχα σήμερα. Ειλικρινά εάν δεν ήξερα ότι εν το mental state του που εμίλαν εν ξέρω τι θα έκαμνα. Επήρα του τα χαπούθκια του και μόλις με θωρεί π*****α με κατέβαζε, στα άναθεμα με έστελνε και όλα τα σχετικά (Damn you Florence Nightingale, DAMN I SAY!!). Εθύμωσεν του το γερούι που απέναντι αλλά χάτε, τι να καταλάβει σε έτσι κατάσταση που ήταν. Να πεις ότι του έκαμα και τίποτε, εν να είχεν και έλεος. Τούτος όμως έχει γερό ελαφρυντικό. Έχει άλλους που έχουν τα λογικά τους αλλά οι ξιτιμασιές εν σταθερές αξίες στο χρόνο. Don't even get me started με τζίνους που νομίζουν ότι είσαι η δούλα τους. Ένε για αυτό που παρετούντε οι νοσοκόμες και πάσιν να δουλέψουν στο Τέσκος....?
Η αλήθκεια είναι ότι ψυχολογικά εκουράστηκα νάκκον. Και που περιπτώσεις σαν τούτον τον γέρο και που το γεγονός ότι κυριολεκτικά γίνουμαι κομμάθκια κάθε βάρδια, αλλά σχεδόν κανένας εν το εκτιμά. Στους 100 ασθενείς, ένας αν θα βρεθεί να το εκτιμήσει. Αλλά ρε κουμπάρε, αξίζει το. Το συναίσθημα εν μοναδικό. Don't get me wrong (όσοι ακόμα θκιαβάζετε τούτο το κείμενο μπράβο σας που εφτάσετε δακάτω), λατρεύω την δουλειά μου αλλά εν ΨΥΧΟΦΘΟΡΑ. Ως τζιαμέ που εν πάει άλλο. Αλλά αρέσκει μου. Είμαι μαζόχα, ξέρω το. Πάω να ξεράνω του ύπνου. Καληνύχτες.
