Stand by me

Προχτές ήμουν πρωινή και εχτές απόγευμα. Είχα δύο άσχημες βάρδιες στην σειρά. Την Κυριακή το πρωί εχάσαμεν ένα γερούι, μετά που είμασταν που πάνω του κανένα 2ωρο και επροσπαθούσαμε να τον επαναφέρουμε. Εσυνήλθε για κανένα πεντάλεπτο, εμίλησεν μας, είπεν μας ευχαριστώ και επέθανε. Έτσι απλά. Τζίνην την ώρα που εσυνήλθε, εφτερούγισεν η καρδία μου. Εχάρηκα που τον είδα να μας μιλά και να ανταποκρίνεται. Έσφιξεν μου το χέρι μου, την ώρα που ο γιατρός τον ερώταν αν ήταν καλά. Και μετά, τέλος. Έγινεν κάτασπρος σαν το πανί κυριολεκτικά. Κανένα ίχνος ζωής.

Ειδοποιήσαμεν την οικογένεια να έρτει που την ώρα που εκαταλάβαμεν ότι ήταν medical emergency με πιθανότητα μεγάλη να είναι fatal. Η μια η κόρη ήρτεν την προηγούμενη νύχτα που την Σκωτία και ήταν να έρτει το πρωί έτσι και αλλιώς. Εν επρόλαβεν να τον δει ζωντανό. Εξέραν ότι τούτο ήταν τα γίνει... Όμως ο πόνος του να χάνεις κάποιον που αγαπάς απλά εν πόνος. Και μάλιστα αβάστακτος. Εν σημαντικό να δώκεις ώρα στους συγγενείς μαζί με τον νεκρό, να πουν τα αντίο τους.

Εχτές ήμουν απόγευμα. Μόλις επαράλαβα το Bay μου τσουπ τηλέφωνα που το Endoscopy να πάω να παραλάβω έναν άρρωστον μου που έκαμε γαστροσκόπιση. Ήρτε μέσα με αιμορραγία του πεπτικού και επιγαστρικό πόνο, λόγω της ηλικίας του (21 χρονών), οι γιατροί υποψιαστήκαν κανένα πεπτικό έλκος. Επρόσεχα τον ούλλο το Σαββατοκυρίακο, εγνώρισα και την οικογένεια και έτσι υπήρχε μια καλή ατμόσφαιρα. Τέλος των πάντων, πάω πάνω βρίσκω τον, χαμογελώ του, χαμογελά μου, κάμνω να πάω κοντά του και αμέσως τραβάμε η νοσοκόμα του endoscopy νάκκον μακριά να μου παραδώσει. Συνήθως η παράδοση γίνεται παρουσία του ασθενή, οπότε εκατάλαβα ότι κάτι εν ήταν καλό. "Ινφιούζινκ τούμορ". Έτσι το άκουσα στα αυτιά μου. Επήρεν μου 3-4 δευτερόλεπτα να συνέλθω και μετά είδα τις φώτος που την γαστροσκόπιση και το report. Το στομάχι του μιτσί ένα χάλι. Υποψία κακοήθειας.

Εξεροκατάπια, και επήρα τον πίσω στον θάλαμο. Εχαμογέλουν του όσον εμπορούσα, εκρατιούμουν να μεν κλάψω, εν ξέρω γιατί ήθελα να κλάψω. Πίσω στον θάλαμο έπιασα τον γιατρό που τον παρακολουθεί να έρτει να δει τα αποτελέσματα της γαστροσκόπισης. ΤΩΡΑ. Ήρτεν αμέσως. Επαλάβωσεν. Επήρεν τα ούλλα πάνω στους ανωτέρους του και εκαλέσαν έκτακτο ιατρικό συμβούλιο. Μετά που ήρτεν κάτω, ήρτεν πάνω στην ώρα και η οικογένεια του. Ως νοσοκόμα του, έπρεπε μαζί με τον γιατρό να τους πούμε τα νέα. Επήαμεν στο quiet room και άρκεψεν ο γιατρός να μιλά. Έβλεπα χαμέ. Εν ήθελα να είμαι τζιαμέ. Εξηγήσαμεν την κατάσταση στην οικογένεια, ότι εν κάτι πιο σοβαρό από ένα απλό πεπτικό έλκος. Όμως έν αναφέραμεν καν την λέξη. Θα περιμένουμε τα αποτελέσματα. Ούτε ο Λίαμ (ο γιατρός) ούτε εγώ εμπορούσαμεν να πούμε με σιγουριά αφού απλά εν μια υποψία και έπρεπε να περιμένουμε για τα αποτελέσματα της βιοψίας και των άλλων εξετάσεων. Ούλλον το υπόλοιπο απόγευμα επροσπάθησα να μεν του δείξω τίποτε. Εν ξερώ πόσον καλά τα εκατάφερα. Ελπίζω μόνο να εκάμαν ούλλοι λάθος και να μεν είναι τίποτε.

Ο επόμενος που εν να γυρίσει να μου πει "μα αφού είσαι νοσοκόμα ήντα σε πειράζει για τούτα τα πράματα έτσι" εν να φάει κλώτσο γερό στον κώλο.

True story a.k.a Να στα μούτρα μου

Πριν από περίπου κανένα μήνα, όταν ετοίμαζα ταξίδι προς την αγαπητή πατρίδα, ανακάλυψα ότι το διαβατήριον μου ήταν χασιμιό. Ανακάτωσα το σπίτι ούλλον, ως και μέσα στο ψυγείο (ναι, εξανάπαθα το με το τσεντί μου τούτο) εγύρισα ούλλες τις τσέντες μου ανάποδα και believe you me, έχω ένα κατάστημα με τσέντες. Είμαι εθισμένη στις τσέντες. Και τα παπούτσια. Ω ναι, τα παπούτσια....! Πίσω στο θέμα μας. Επειδή έτυχε την συγκεκριμένη χρονική περίοδο να περνούμε και μία ωραία φάση μετακόμισης διαμερισμάτων, σκεφτήκαμε εγώ και ο φίλτατος αγάπος ότι μάλλον το διαβατήρητιον απωλέσθειν κατά την διάρκεια των διαδικασιών διά την μετακόμιση. "Σκατά" σκέφτηκα. Ο πιο ήρεμος αγάπος, εισηγήθηκε να το αναφέρω στην πρεσβεία του τίμιου και δύστυχου νησιού μας. Επειδή δούλευα long day στην δουλειά εκείνη την μέρα, έπιασα τηλέφωνο από το τηλέφωνο του nursing station. Επήρεν μου περίπου μία ώρα να καταφέρω να τηλεφωνήσω μιας και ο κύριος Ernest (ο αγαπητός ασθενής που ενόμιζεν ότι το νοσοκομείο ήταν ξενοδοχέιο) εποταβρίζετουν συνέχεια που πάνω μου και άρπασεν μου μιαν το ακουστικό, και μιαν την συσκευή ολόκληρη και απαιτούσε να μάθει why I was speaking in tongues. Η πρεσβεία εισηγήθηκε να το δηλώσω ως απώλεια στην τοπική αστυνομία, πράγμα που έγινε στην επόμενη μια ώρα για τους πιο πάνω γνωστούς λόγους. Επίσης η πρεσβεία είπε, οτί αφού θα πήγαινα που θα πήγαινα στην πατρίδα, το καλύτερο θα ήταν να επανέκδιδα το διαβατήριόν μου στα πάτρια εδάφη. Η αστυνομία εδώ στο Αγγλία έδωσεν μου τα κατάλληλα χαρτιά και με διαβεβαίωσε ότι με αυτά είναι θέμα μερικών ημερών να πάρω καινούριο από το Κύπρος.
Αλί και ωιμέ όμως!! Δεν γνώριζε η τόσο εξυπηρετική αστυνομική αρχή στο Αγγλία τι εστί Κυπριακός Δημόσιος Τομέας!
Φτάνω στο Κύπρος με την ταυτότητα μου, πάω την επομένη στο Διοικητήριο και τους λέω αυτό και εκείνο έγινε, ορίστε τα χαρτιά της Αγγλικής αστυνομίας.

-"Μα τι εν τούτα κυρία;" ρώτησε δυσπυρκασμένη η υπάλληλος με το τζελλομένο νυχάκι που obviously ήταν και κανένα τρίμηνο way overdue για να ξανατζελωθεί (μισό τζέλι και μισή ρίζα του νυχιού ένα πράμα; Ίου!)
-"Εν που την αστυνομία ποτζί, είπαν μου ότι με τούτα μπορώ να ξαναβγάλω το διαβατήριον μου".
-"Μα τι πελλάρες εν τούτες; Ένα λεπτό κυρία μου. ΑΝΤΡΟΥΛΛΑΑΑΑΑ, ΚΟΡΗ ΑΝΤΡΟΥΛΛΑΑΑΑ έλα ένα λεπτό και θέλω σε!

Έρκεται και η κυρία Αντρούλλα. Βλέπει τα χαρτιά με ένα glimpse που ορίζεται σε χρόνο dt = 0. 00034 δευτερόλεπτα και γυρίζει και λέει μου ότι πρέπει να το αναφέρω στην αστυνομία στο Κύπρος, να κάμω ένορκη δήλωση στο δικαστήριο, να σταλούν τα χαρτιά Λευκωσία και σε κανένα μήνα και βάλε πιον να γυρέψω διαβατήριο. Α ναι, και 85 ευρώ που πάνω. Και επήαν να κάμουν το φραπέ τους. Άλλωστε, ήταν ήδη 9 το πρωί και έπρεπε να κάνουν διάλειμμα!

Ξεκινώ για την αστυνομία. Για την οποία ως εψές σκεφτόμουν να υποβάλω και επίσημο παράπονο για τούτο που έγινε αλλά guess what!! Το παράπονο στην αστυνομία θα το έκαμνα οπότε what's the freakin' point?!

Στην αστυνομία εν συντομία είπαν μου ότι "Εν μπορούμε να δεχτούμε έτσι δήλωση σου κυρία, αφού εν Αγγλία που το έχασες και εν που ποτζί που πρέπει να το δηλώσεις". "Ναι. εδήλωσα το, έτο" και ξανά τα χαρτιά πάνω. "Όι κυρία εν δεχούμαστε έτσι πράματα, εν που Αγγλία που πρέπει να κάμεις ότι εν να κάμεις". Ο υπάλληλος που με εξυπηρετούσε επειδή με συμπάθησε είπε να δηλώσω ότι το διαβατήριο έχασα το Κύπρο. Δηλαδή ψευδομαρτυρία. Είσαστε σίγουρος αγαπητέ; Εσηκώστηκα και έφυα ενώ οι καλοί μας αστυνομικοί εκάμναν συνεδρίαση για το τι να φαν το μεσημέρι. Αποφάση τελική: Σουβλάκια.

Δεν βρήκα άκρη στο Κυπριακό δημόσιο!! Ανήκουστο αγαπητοί μου, πως έγινε έτσι πράμα; Μάλλον είμαι εγώ η ιδιότροπη που ήθελα διαβατήριο! Εν ντρέπομαι και λίο λέω εγώ.

Μέρες πέρασαν, ήρτα πάλε πίσω στο Αγγλία και πήρα τηλέφωνο την Κυπριακή Πρεσβεία. Εξήγησα τι έγινε, και η κοπέλλα είπεν μου ότι εν απλά παράνομο να μου αρνηθούν έτσι πράμα στην αστυνομία και κατίσhι τους. "Μουάχαχαχαχα" σκέφτηκα. Εισηγήθηκε να πάω στην Πρεσβεία που κόφκει και μια ώρα με το τρένο μακριά και να κάμω τα χαρτιά μου εκεί (πράγμα το οποίο θα πάρει 5-6 μήνες για να έρθει το διαβατήριο from wherever it is they make passports these days) ή να έκαμνα εξουσιοδότηση του παπάκη μου στο Κύπρος να το κάμει μέσω του Γραφείου Εξυπηρέτησης του Πολίτη (πράγμα που θα πάρει 1 μήνα). Ωραία λοιπόν, εξουσιοδότηση it is then! Έπιασεν ο παπάκης μου τηλέφωνα ποτζί ποδά να δούμε τι θα χρειαστεί και είπεν μου τα. Βασικά ότι αρχείο έχω σε χαρτί και άλλη γραφική ύλη που να δείχνει ότι είμαι εκείνη που λέω ότι είμαι εθέλαν το. "Ευτυχώς έχουμε scanner έσσω και εν ευκολία έτσι, θα σου τα στείλω με email" λαλώ του παπάκη μου. Νεκατώνω ποτζι ποδά, βρίσκω το χαρτομάνι (για το οποίο έχει γίνει οικόπεδο ένα μικρό δάσος) και μάχουμε να βάλω το scanner πάνω. Ως που να βράσει θέλει και την ώρα του, εν θέλει να το πιέζομεν! Σηκώνω το κάλυμμα του που τσιλλά τα πράματα που εν για σκαννάρισμα και αμέσως έπαθα ένα μικρό εγκεφαλικό. Το διαβατήριο μου εκεί. Νατο. Εν τζιαμέ. Ήταν τζιαμέ και εκάθετουν τόσες μέρες. Μετά που τούτα ούλλα. Ήβρα το. Εσκάνναρα το για την δουλειά που το εθέλαν και άφηκα το τζιαμέ. "Σκατά!" σκέφτηκα. "ΣΚΑΤΑΑΑΑΑΑΑΑ".

Τωρά περιμένω να γίνει 8 να πάω στην αστυνομία να τους πω ότι το ήβρα, να με περιπαίξουν νάκκον, να πάω να ψουμνίσω, να έρτω έσσω, να πιάσω τηλέφωνο την πρεσβεία να τους πω ότι το ήβρα και να με περιπαίξουν καμπόσο. Life is good.

Απλά άψογο!!!

Τα θερμά μου συγχαρητήρια στο διαφημιστικό τμήμα της Aegean!!

Near death experiences

Τον καιρό που εσπούδαζα Αθήνα όποτε είχε συναυλία ο Αλκίνοος εσιωνόνουμουν και επήενα να τον δω. Βρε Λυκαβητό, βρε Μετρό τσουπ και εγώ παρούσα. Μεγάλο το κόλλημα. Απίστευτο. Μια φορά μάλιστα που επήα να πιάσω τίκκετς που την μουσική σκηνή που έπεζε, έκοψα τους πάνω στην πρόβα και ακριβώς πάνω στην φάση που έφκενε ο Αλκίνοος πάνω για να μιλήσει στο κινητό (επειδή ήταν υπόγειο η σκηνή). Και εμίλησεν μουυυυ, εμίλησεν μου λαλώ σας! Έπιασαμεν κουβεντούα του στυλ Κύπρια είσαι, από ποια πόλη και έτσι μασκαραλίκκια (έχω και μάρτυρα!!). Την τύχη μου φυσικά, είχα έναν σπύρατσο ΤΟΣΟ παστην βούκκα επειδή έφαα αυκό την προηγούμενη και είμαι αλλεργική.

Όπως και να έχει, ήταν ανεπανάληπτα μοναδικές οι στιγμές! Μετά που τούτο, έγινεν το εξής απίθανο: Μιαν μέρα που επήεννα σπίτι μετά την σχολή, με τα μούτρα μου χαμέ να σέρνουμαι για να φτάσω στην πόρτα της πολυκατοικίας μου (ήμουν και ξεκατουρημένη εν εκάνε), ακούω ξαφνικά μια πουρού αυτοκινήτου. Ελαώθηκα το λιγότερο που μπορώ να πω. Επήα η χαντογαλίνα να πάω απέναντι σε ένα δρόμο και όπως συνήθιζα τότε, πάντα ετσέκαρα αν έρκουνταν αυτοκίνητα που την λάθος πάντα του δρόμου.... Ένιγούει, μόλις εξεπέρασα το αρχικό σοκ, αντιλήφθην ότι το αυτοκίνητο οδηγούσε....ο ΑΛΚΙΝΟΟΣ!!!! Μάνα μου τον λέω σας, μάνα μου. Οι επόμενες στιγμές με βρήκαν εμένα να τον θωρώ σαν τον χαζό και εκείνον να με θωρεί με ύφος "τι κάμνεις κόρη μου, μα χάννεις;". Εσυνάχτικα και επήα επιτέλους απέναντι, και ο Αλκίνοος εχαμογέλασεν και έφηεν. ΆΙΧ που λέει και η αρφή μου, ΆΙΧ. Πιστεύω πως το πιο πάνω συμβάν ήταν και το highlight των φοιτητικών μου χρόνων. The end.

Σας παρακαλώ, μπορώ να έχω έναν κλώνο του Αλκίνοου για τον πάρω σπίτι μου;

Survival kit για νοσοκόμες

Μετά από χρόνια έρευνας και προσεκτικής μελέτης στο χώρο του επαγγέλματος, το ταπεινό και τίμιο ετούτο blog σας παρουσιάζει τα σημαντικά αποτελέσματα αυτής της απίστευτα αχρείαστης έρευνας. Τα αποτελέσματα έχουν ως εξής! Το πακέτο επιβίωσης θα πρέπει να περιέχει τα ακόλουθα βασικά αντικείμενα (χωρίς ιδιαίτερη σειρά):

1. Επίσημο report αποτελούμενο από τα ονόματα των ασθενών, την ηλικία τους, το παρών πρόβλημα, το ιατρικό ιστορικό τους, και την κοινωνική τους κατάσταση. Πίσω από το επίσημο report, η καλή νοσοκόμα θα πρέπει πάντα να γράφει το άνεπισημο report, το οποίο εξάγει σημαντικές πληροφορίες διά την γενική κατάστασην του ασθενούς. Ακολουθούν τυχαία αντιπροσωπευτικά παραδείγματα:

- Ο ασθενής παραμένει συγχυτικός ( αυτό μπορεί να σημένει οτιδήποτε από απλά δεν ξέρει που βρίσκεται, τι ώρα ένι, ποιός είναι κτλ μέχρι στο να νομίζει ότι δεν είναι ασθενής αλλά guest σε ξενοδοχείο, στο οποίο ξενοδοχείο θα γίνει ο γάμος της κόρης του με τον ασθενή του μονού δωματίου υπό αριθμό 1 (just because he is number 1!). Ως εκ τούτου, ο ασθενής να παραπονιέται για το catering, τις στολές του προσωπικού και το γεγονός ότι δεν μπορεί να ανάψει τσιγάρο ελεύθερα δίπλα από τις φιάλες του οξυγόνου (!).

- Ο ασθενής παραμένει αποπροσανατολισμένος. Με πιο απλά λόγια, το security βρίσκει τον ασθενή να περιπλανιέται σε διάφορους θαλάμους, τον επιστρέφει πίσω στον θάλαμο στον οποίο πρέπει να βρίσκεται και ο ασθενής δέρνει όποιον έβρει μπροστά του με το μπαστούνι του κατά την διάρκεια της διαδικασίας επιστροφής του στον θάλαμο. Αυτό, επαναλαμβάνεται περίπου 10 με 12 φορές κατά την διάρκεια μιας regular βάρδιας.

2. Ρολόι για νοσοκόμες. Τα κανονικά του χεριού δεν επιτρέπεται να τα φοράμε μια για health and safety reasons αλλά και για infection control. Έτσι, φοράμε ένα range σαν αυτά. Αυτά τα ρολογάκια καρφοτσώνουν στην περιοχή του στήθους (προσοχή συνίστατε κατά την χρήση από κυρίες με σιλικόνη in place). Όπως είναι πραφανές, τα fobs γιαλλίζουν και αρέσκουν ιδιαίτερα στους συγχυτικούς ασθενείς. Έπαψα να μετρώ τις φορές που μου αρπάξαν γέροι και κοτσιακαρούες το βυζούδιν μου στην προσπάθεια τους να βουττίσουν το ρολόι μετά τις 58.
Επιπρόσθετα, το ρολόι αυτού του τύπου συνδιάζεται υπέροχα με τις ακόλουθες φράσεις:

8:15 πμ "Πάλε δουλεία τα εβλοημένα"
9:00 πμ "Μα έν τελειώνουν τούτα τα φάρμακα σήμερα σιόρ!! Πόσα ρε κουμπάρε, κανεί!"
9:45 πμ "Γιατρέ, μπορείς να γράψεις τίποτε για τον κύριο Ταδόπουλο για τον πόνο/βήχα/ύπνο/καθαρτικό/whateva?"
10:20 πμ "Ούφφου εκατουρήθηκα"
11:00 πμ "Κύριε Τάδε back to your own bed please!! Η κυρία Ντορις είπεν να μεν την ξαναπειράξεις διότι θα σου την αστράψει με το walking frame της πάστην κκελλέ!
12: 12 μμ "ΕΚΑΤΟΥΡΘΗΚΑ ΛΕΜΕΝΤΕ. Πότε εν να πάω διάλειμμα?"

Επαναλάβατε τα άνωθεν ακόμα 3 φορές και ΜΠΟΥΜ!! Είναι ώρα να σχολάσετε.

3. Σοκολάτες στην τσέπη. Όσο και να το εξηγήσω τούτο, μόνο οι συναδέλφοι μπορούν να το καταλάβουν.

4. Νοσηλευτική ταυτότητα με απαίσια φωτογραφία του ιδιοκτήτη πάνω as a must. Το καλό με τούτην για εμένα προσωπικά είναι ότι κανένας εν μπορεί να προφέρει σωστά το όνομα μου και κάμνω και εγώ νάκκον χάζι. Το μεγάλο χάζιν όμως είναι που άρκεψα να συστίνουμαι στον κόσμο με την λανθασμένη προφορά του ονόματος μου επειδή αλλιώς εν το πιάννουν. Απλά εν το πιάννουν.

5. Stationary. Πέννες, πεννούες, μάυρες, κόκκινες, ψαλίδι, ρίγα, και ότι άλλο μπορεί να βρεθεί στην κασετίνα ενός εξάχρονου θα πρέπει να βρίσκεται και στις πούτζιες ενός σωστού νοσηλευτή.

Η έρευνα βεβαίως δεν σταματά ποτέ. Αν έχει τίποτε άλλο, feel free να πιντώσετε. Μπάι δε γουέι, έχει κανένα συνάδελφο εκεί έξωωωωωωωωωωω.........!? Όι α.....