Ευτυχία είναι αυτό...;

Είμαι στο Bay μου. Μάχουμαι να κάμω ενδοφλέβια αντιβιοτικά ενός που τους αρρώστους μου και ακούω τον να μου φωνάζει που απέναντι. Η φωνή του ίσhια που ακούεται. Αν δεν ήταν ησυχία στον θάλαμο εν νομίζω ότι εν να τον άκουα. Γυρίζω βλέπω τον. Αγωνίζετουν να σηκώσει το χέρι του. Κάμνω τα αντιβιοτικά και πάω κόντα του. "What's the matter?"

Αρκεί να μου απαντήσει. Προσπαθεί να ανοίξει τα μάθκια του, γυρίζει μετά βίας να με δει. Θωρεί με λίο, και πιάνει το σhιέρι μου. Σφίγγει το με ούλλη του την δύναμη, όσην του έμεινε. Λέει το όνομα μου 3 φορές. "Εν μπορώ άλλο" λέει μου ψυθιριστά. "Εν μπορώ...Θέλω να φύω". "Θέλεις να πάεις σπίτι σου έννε; Έχει τόσες μέρες που είσαι δαμέ, εν σε αδικώ". Έμεινε και έβλεπε με. "Θέλω να πεθάνω"...

Έμεινα και έβλεπα τον εγώ. Εκάρφωσεν το βλέμμα του πάνω μου και έβλεπεν με μέσα στα μάθκια. Τα μάθκια του ήταν γεμάτα. Άρκεψε να μου μιλά σιγά σιγά. "Είμαι 92 χρονών...Είδα τα ούλλα, έκαμα ότι έθελα, έζησα όπως έθελα...τι έμεινε τωρά; Είμαι ένας γέρος, μέσα σε τούτο το κρεββάτι, τίποτε άλλο εν έμεινε για εμένα. Θέλω να πάω να έβρω τους άλλους, έμεινα μόνος μου δαμέ. Τι ζωή έχω να ζήσω ακόμα...Έκαμα τα ούλλα, έζησα μια καλή ζωή, έζησα μιαν πολλά καλή ζωή..."

Έβαλεν τα κλάματα. Μαζί του και εγώ. Unprofessional, ξέρω, αλλά χέστηκα. Έσφιξα του το σhιέρι του. Εν απάντησα. Απλά εκράτουν του το σhιέρι του για καμπόση ώρα, ώς που και εφωνάξαν μου να πάω για τηλέφωνο.

Πόσοι που εμάς άραγε εν να φτάσουν σε έτσι ηλικία και να μπορούν να πουν ότι "εζήσαν μια καλή ζωή"; Γιατί ποττέ μας εν είμαστε ευχαριστημένοι; Γιατί ρε γαμώτο, γιατί; Νιώθω αχάριστη, ότι εν εκτιμώ την ζωή που μου εχαρίσαν, ότι εν απολαμβάνω αρκετά τζίνα που έχω. Είμαι μια γαούρα. Που θα αρκέψει να προσπαθά να ζει όσο πιο πολλά μπορεί.

Diazepam now

Η διαζεπάμη για τους φίλους που δεν γνωρίζουν είναι ένα πολύ καλό φάρμακο. Ένα υπέροχο φάρμακο. In fact, αγαπώ αυτό το φάρμακο. Ειδικά όταν ένας που τους ασθενείς μου είναι επιληπτικός. Επιληπτικός και πεισματάρης. Μιλούμεν, φκάλλει πούζαν του γάρου.

Ήρτε με έξαρση των κρίσεων του, επολλίναν του χάπια του και για κάτι μέρες ήταν καλά. Φυσικά, ούλλην την μέρα ήταν πόξω που τον θάλαμο και ετσιάριζεν. Ευτυχώς έχουμεν κάτι disclaimers που υπογράφουν οι ασθενείς που θέλουν να φκαίνουν που το θάλαμο ότι αν πάθουν κάτι κατά την διάρκεια που εν εκτός του θαλάμου, εν που την κκελλέν τους και να τους γυρίζει επειδή εμείς επροειδοποιήσαμεν τους για τους κινδύνους και εν δική τους η ευθύνη που τζιαμέ και κάτω.

Ο κύριος ασθενής, the night before της βάρδιας της δικής μου, εν εδέκτηκε να πιει τα φάρμακα του επειδή "he didn't feel like it". Η συνάδελφος μου επροσπάθησε να του αλλάξει γνώμη αλλά τζίνος το φκιολίν του. Έτσι, (και φυσικά πάντα στην βάρδια μου), όταν επέστρεψε από το απογευματινό του τσιάρισμαν, εχτύπησεν μια ωραιότατη και χαρακτηριστικήν Tonic-clonic κρίση. Έδωκεν ο πλάστης μου να πάω στο Bay που ήταν τούτος εντελώς μα εντελώς τυχαία (εφαράντζισα την πέννα μου πάλε και εγύρεφκα την) και ήβρα τον να κτυπιέτε, επετάσσετουν μισό μέτρο πιο πάνω που το κρεββάτι. Έμπηξα μια τσιριλλιά για να με ακούσουν οι συναδέλφοι να βάλουν συναγερμό για medical emergency και επήα κοντά του με ένα βοηθό θαλάμου και εσταθήκαμεν που μιαν μερκά του κρεβαθκιού για να τον εμποδίσουμεν που να το χτυπήσει που τους σπασμούς. Αμέσως ο νους μου επήεν στην καλή μας διαζεπάμη. Εβεβαιώθηκα ότι που την μερκά μου ήταν οκ ο κύριος ασθενής και άλλαξα με μια συνάδελφο και έκοψα του βούρου να πάω να φέρω αμπούλες διαζεπάμης. Έσυρα ούλλα τα κουτούθκια των φαρμάκων πόξω που τα ερμαράκια τους για να την έβρω, το clinical room έμοιαζε σαν να επέρασεν τσουνάμι που μέσα μετά. Ποτζί ποδά που την αδρεναλίνην μου, εκατάφερα και επισκάλισα του μιαν αμπούλα διαζεπάμη. Ευτυχώς ως τζίνη την ώρα είχαν έρτει και οι γιατροί με την ομάδα που εν για έτσι περιστατικά. Πάει να ηρεμίσει ο κύριος και τσουπ, ακόμα μια κρίση που πάνω η ίδια σε χαρακτήρα, ευτυχώς πιο μιτσιά σε διάρκεια. Εβάλαμεν του οξυγόνα, καρδιακά μόνιτορ και όλα τα σχετικά και ταυτόχρονα εδίουν και report των γιατρών για το ιστορικό του. ER καταστάσεις. Τωρά ξέρω πως νιώθει ο George Clooney. Μέσα σε λία λεπτά άρκεψεν τις Πετίτ Μαλ, και επισκάλισα του ακόμα μια αμπούλα διαζεπάμη με οδηγίες του γιατρού, επειδή μαζί με την προηγούμενη θα ήταν δόση ελέφαντα. Τζίνον ήταν. Ο ασθενής ηρέμισε. Εσταθεροποιήσαμεν τον και επεριμέναμεν τον να συνέλθει. Έφερεν τα μίλια του για λίο και μετά έδωκεν του ύπνου που την διαζεπάμη ( I love you baby!).

Ηρεμίσαν τα πράματα και ξυπνά ο κύριος σε μερικές ώρες και το πρώτο πράμα που εζήτησε ήταν να πάει για τσιγάρο. Ήθελα να του τσιριλλώ. Ένιωθα το αριστερό μου αυτί να βράζει που τα νεύρα. Ήθελα να φακκώ πάνω μου. "NOOOOO" λαλώ του. "FORGET ABOUT IT!!". Ευτυχώς ετάβλαρεν πάλε και εσιώπησεν. Σπάζει σου τα νεύρα σου τούτο το πλάσμα σιόρ!

Τωρά εν έξι και μισή το πρωί ώρα Αγγλίας και έχει ήδη μία ώρα που είμαι όξυπνη επειδή ούλλη νύχτα εθώρουν όνειρα σχετικά με το συμβάν. Παραπάνω όμως ήταν του στυλ εγώ και οι αμπούλες διαζεπάμης σε καταπράσινα λιβάδια να κάνουμε πικ νικ. Πάω να φάω τα κορν φλέικς μου.

Για να δούμε...

Απολογισμός πρώτης μέρας (officially) στην δουλειά:


-Εμονιμοποιήθηκα ποδά starting today, είπα σας το; Στην Κύπρο έχει ένα χρόνο και 4 μήνες που έδωκα τις εξετάσεις και ακόμα εν να μας καλέσουν για συνέντευξη. Ποδά έχει 8 μήνες που δουλέυκω σε έκτακτη βάση, πριν 3 είχα το interview μου και από σήμερα στα βάσανα μια και καλή. Eat THAT κυπριακό δημόσιο!

-Βασικά το policy λέει ότι όλες οι καινούριες νοσοκόμες ξεκινούν υπό επίβλεψη μιας senior νοσοκόμας. Εγώ ως το τέλος της μέρας ήμουν κανονικά στο Bay μου. Ε ρε κουμπάρε, αφού έχει τόσο καιρό που δουλεύκω στον θάλαμο. Έχεις κανονικά 2 βδομάδες που είσαι υπό supervision, για ότι και να κάμεις στον θάλαμο, έστω και αν πάεις να κατουρήσεις (που λέει ο λόγος). Λαλεί μου η sister, you get half a day supervised και εν και πολλή σου. Μα υποτίθεται εν λούφα οι πρώτες 2 εβδομάδες όταν είσαι supervised, γιατί μου τα χαλάααααααα....;

-Εν επέθανεν κανένας! (Ως την ώρα που έφυα τουλάχιστον). Εν ξέρω για μετά.

-Την περασμένη Παρασκευή αποφοιτήσαν τα πρώτα γιατρούθκια του νοσοκομείου μας και σήμερα εμαζευτήκαν ούλλοι στους θαλάμους σαν τα μουγιούθκια. Μάνα μου τα και χαρώ τα και εν πολλά χαριτωμένα! Είπα σας ξανά πόσον πάω τα ψαρωμένα, εν έχουν λάθος! Εν του στυλ "Κυρία Δασκάλα" στο δημοτικό, μόνο που εν "Κυρία Νοσοκόμα" in this case.

-Εκοττίσαν μου ένα σωρό policies που πρέπει να ξέρω. Oh the joy.

-Την μεθεπόμενη βδομάδα γράφω εξετάσεις για τα φάρμακα. Ααχαχαχα.

-Εκουτούλλησα την κκελλέ μου πάνω σε ένα που τα ντουλάπια των φαρμάκων. Για μερικά δευτερόλεπτα μετά εμίλουν τους στα κυπριακά που με ερωτούσαν αν ήμουν καλά. Ήθελα φάρμακα εγώ μετά. Και τωρά που του τζίζω έχει καρούμπαλο. Για να μάθω. Άου.