Πάλι από την αρχή...

Πάτος πάλι. Πάμε πάλι από την αρχή. Back to basics. Θα το περάσουμε και τούτο. Ακόμα μια φορά. Τα λέμε σε λίγο.

Once a nurse, always a nurse

Πριν κάτι βδομάδες έμαθα ότι εσείραν πόξω που τον κατάλογο νοσηλευτών του UK δύο νοσοκόμες. Ο λόγος ήταν επειδή οι κορούες ήταν έξω για ψώνια και εν εβοηθήσαν έναν κύριο που έππεσεν χαμέ και ελαχτάραν προφανώς επειδή έπαθε καρδιακή προσβολή. Η απόφαση επάρθειν έχοντας υπόψη το ότι ως νοσοκόμες είχαν σαφώς παραπάνω γνώσεις πως να κάμουν ανάνηψη από τον κάθε άλλο κοινό περαστικό και έτσι ο κύριος θα είχε παραπάνω πιθανότητες να ζήσει εάν οι δύο νοσοκόμες του έδιναν τις πρώτες βοήθειες.

Εντάξει...έχεις κάποιο point κύριε δικαστά...Το άλλο στο Αμέρικα όμως άκουσες το; Ένας κύριος που έπαθε ανακοπή, έλαβεν πρώτες βοήθειες από έναν περαστικό, ο περαστικός στην προσπάθεια να ανανήψει με συμπιέσεις έσπασε 3-4 πλευρά του κυρίου, ο κύριος έζησε και σαν κοινός ΜΑΜΑΚΑΣ εκίνησε αγωγή του περαστικού για πραγματική σωματική βλάβη και κέρδισε την υπόθεση! Βασικά ο κύριος μαμάκας της υπόθεσης εν ο δικαστής. Γάρε ε γάρε!

Ακολουθεί υποθετικό σενάριο: Περπατώ άνεννοιας στον δρόμο και ξαφνικά ένας κύριος, κυριά, whatever σιονόνετε χαμέ ομπρός μου. Η πρώτη αντίδραση μου θα ήταν:

-ΣΚΑΤΑΑΑ!!!

Και μετά να γυρίσω να δω αν βουρά κανένας για να βοηθήσει. Μετά θα θυμηθώ ότι HELLOOOO είμαι νοσοκόμα εκπαιδευμένη να κάμνω ανάνηψη. Μετά θα ακούσω την φωνούα να μου λαλεί "τάραξε σκατόφατσα, βοήθα!!". Αδρεναλίνη παντού και τα λοιπά και τα λοιπά, ακολουθόμεν το πρωτοκόλλον και όλα αυτά.

Η αυθόρμητη πλευρά μου θα τρέξει να κάμει κάτι. Όχι επειδή by law είμαι υποχρεωμένη να βοηθήσω λόγω επαγγέλματος αλλά επειδή έτσι θα έκαμνα. Όμως, γιατί δηλαδή να είμαι υποχρεωμένη; Ένας λογιστής εν θα χάσει την δουλειά του επειδή δεν βοήθησε σε ένα μέγα οικονομικό συμβάν!! Με λία λόγια, άσχετο πως τελειώνει η βάρδια σου, άσχετο αν είσαι σε διακοπές, στο off σου, και όλα αυτά, ακόμα παραμένεις νοσοκόμα. Με λίγα λόγια, είσαι το επάγγελμά σου ΣΥΝΕΧΕΙΑ. Εν σαν την Πόλη του Καβάφη. Και στα άναθεμα να πάεις, πάλε νοσοκόμα εν να είσαι.

Και ερωτώ αγαπηταί αναγνώσται. Εν να εθέλετε ανάνηψη έστω και αν σας σπάσω μερικά πλευρούθκια οξά έννοια σου, το φως σας καλεί κοντά του και it looks like fun out there...?

Εγώ αν ταβλάρω χαμέ, ποιος εν να με ανανήψει; Ο αγάπος που άμα θωρεί αίμα φίρνετε, ή ο άγνωστος στο δρόμο που βασικά χέστηκε και δεν θέλει να του κινήσω αγωγή άμα μου σπάσει λία πλευρά;

To perform CPR, or not to? That is the question.