Say what?

Σήμερα ήμουν πρωινή, αλλά επειδή έκαμνα 8ώρη βάρδια είχα και μισή ώρα για lunch. Έπιασα το τταπερούδιν μου με το πουρκούρι μου και το γιαούρτι, έκοψα τις τομάτες μου και επήα και εχώστηκα μέσα στο staff room να φάω επειδή όποτε πάρουν είδηση οι συναδέλφοι ότι έχω κυπριακά φαγιά μαζί μου έρκουντε και τσιμπουρούν και νευριάζω. Έκατσα στο τραπέζι και ενεκάτωσα ποτζί ποδά να έβρω τίποτε να θκιαβάσω καθώς εμασουλούσα. Έππεσεν το μάτι μου πάνω σε ένα τεύχος του "Nursing Times". Μιας και εν είχαμε τίποτε άλλο available λαλώ να του ρίξω μια ματιά. Αυτό είναι το εξώφυλλο:

Ακολουθεί σε μεγένθυνση το πράσινο πλαίσιο με τα περιέχομενα του περιοδικού στην πάνω δεξιά γωνιά. Παρακαλώ όπως δωθεί ιδιαίτερη προσοχή εκεί, προς τα κάτω (χαχαχαχα). Πάει, εστάθηκεν μου το πουρκούρι.



Πόσοι τρόποι υπάρχουν άραγε, αναρωτήθηκα. Εν one way ρε φίλε όπως και να το κάμουμεντε εν έχουμεν και πολλές επιλογές!! Είχεν ολόκληρη μελέτη για την οποιά εν θα μιλήσω επειδή εν πολλά sick ακομά και για μία νοσοκόμα. Major fail!!

Ε κανεί...!

Πριν λίες μέρες έβλεπα ένα ντοκυμαντέρ για έναν κάττο που ότι επάθενεν η ιδιοκτήτρια του επάθενεν το και τούτος. Υποθυρεοειδισμό η ιδιοκτήτρια, το ίδιο και ο κάττος. Το μάτι της τζίνη, το ίδιο και του κάττου. Έσπασεν το πόι της τζίνη, guess what, ναι, και ο κάττος. Στο τέλος όμως τζίνην εσάσαν την, ο κάττος όμως έμεινε χωρίς μάτι και χωρίς πόι.

What's my point, I hear u wondering. Έπαθα και εγώ κάτι παρόμοιο με τις κοτζιακαρούες στην δουλειά. Πνευμονία οι κοτζιακαρούες, πνευμονία και εγώ. Εμετούς τζίνες, εμετούς και εγώ. Το μόνο που έμεινεν να πάθω εν Alzheimer's, έχω λόγους να πιστεύω όμως ότι I'm slowly getting there. Θέλω διακοπές, ναι.

Μίμιμιμι....!!!

Ο αγαπημένος μου χαρακτήρας από το Μάπετ show. Enjoy!

Πρώτη μέρα του χρόνου

Εγύρισεν και ο χρόνος. Χρόνια μας πολλά!

Έχει που τα εψές έχω μια μελαγχολία ρε παιδί μου. Εν είναι που τον χρόνο που φεύγει, ήταν καλός, πολλά καλός actually! Εν μια διαφορετική μελαγχολία. Ίσως εν οι αποφάσεις που επήρα τούτον το χρόνο, και ξέρω ότι θα επηρεάσουν και τον καινούριο. Ίσως εν το ότι εν επολλοκατάλαβα γιορτές μιας και εδούλεφκα (naturally).

Christmas day στην δουλειά. Ένας συγγενής ενός που τους αρρώστους μου ένιωσε την ανάγκη να μου πει "Sorry you have to work today". Εσιοκαρίστηκα νακκουρίν. Ποττέ μου εν το είδα έτσι! Επέρασα την μέρα μου με ανθρώπους που μου αρέσκει να είμαι μαζί τους, τους συναδέλφους μου και τους αρρώστους μου, γιατί ένιωσε ότι έπρεπε να μου πει σόρρυ ο τύπος άραγες? Ερώτησα τον τι τον κάμνει να πιστεύει ότι εν επερνούσαμεν άψογα (όσοι είδαν τις φώτος στο facebook know what I'm on about). Έμεινε και έβλεπεν με παράξενα. There must be something wrong with me που ήθελα να είμαι στην δουλειά Christmas day (!).

Anyway, κατά βάθος ξέρω γιατί είμαι έτσι. Αλλά είναι ένα από τα New Year's Resolutions μου όποτε θέλω να πιστεύω ότι τα πράματα θα γίνουν πιο καλά. Τώρα να δούμεντε!

Χάτε, καλά να περνάτε και καλή χρονιά!