Προσοχή. Αν η διάθεση σας είναι καλή, σταματήστε να διαβάζετε εδώ. Εγιώ επροειδοποίησα σας, που δαμέ τζιαι κάτω εν που την ξερήν σας την κκελλέν.
Επέρασα 3 μέρες στην σειρά να κάμνω την νοσοκόμα της εντατικής σε μια κοτζιακαρούα μου. Ήταν χάλια μάυρα και εν είχαν κρεβάθκια στην εντατική ούτε σε άλλους πιο εξειδικευμένους θαλάμους να την πάρουν. Τον καιρό που εγεννήθηκεν εν είχαν ληξιαρχεία, τόσο κοτζιακαρούα ήταν. Εβάλαν την σε ενδοφλέβια υγρά, ενδοφλέβια αντιβιοτικά, παυσίπονα, αντιεμετικά, ότι είχαμεν μέσα στο ντουλαπούι των ενδοφλεβίων μας η κοτζιακαρούα μου ήταν γραμμένη να τα έχει. Ετούτη η νοσοκόμα ετέλειωνεν το ένα ενδοφλέβιο και άρκεφκεν το άλλο. Ταυτόχρονα, έπερνα της συνέχεια αίμα για αναλύσεις, κάθε ώρα ετσεκάρισκα fluids balance, αέρια αίματος κάθε τόσο, οξεοβασικές ισορροπίες και τούτα ούλλα τα μασκαραλίκια. Το καλόν της ήταν fully alert και εκόφκαμεντε καλές κουβεντούες.
Την Παρασκευή εκαρτέρουν τον αυτού μεγαλειότης χειρούργον που την είχε σαν ασθενή να της βάλει ρινογαστρικό καθετήρα και με εφάνειν με χαπάριν έδωκεν. Στο τέλος έπιασα τον νόμο στα σhιέρκα μου και έβαλα της τον εγιώ. Ε μα εν να την έχω να υποφέρει? Σάββατο το ίδιο σκατό. Έπιαναν τον τηλέφωνο που το χάραμα του φου να έρτει να την δει διότι τα ζωτικά της επηένναν που τα σκατά στα πιο σκατά. "Είμαι πολλά μπίζι" λαλεί μου. "Εν μπορώ να έρτω να την δώ". Το οίδημα που είχε παντού εν περιγράφεται. Εν με εκάνεν, έσπασεν και η μοναδική της φλέβα. "Γάμα τααααα" ετσιρίλλισα μέσα στον θάλαμο. Στα ελληνικά, τοντ γόρρι. Εξανατηλεφώνησα του γάρου να έρτει να την δει. Ναι, καλά το εκαταλάβετε, με ήρτεν με έπατησεν. Ο ΓΑΡΟΣ.
"ΠΟΥ ΝΑ ΕΒΡΩ ΕΓΙΩ ΦΛΕΒΑ ΤΩΡΑΑΑΑ" εκλάφτηκα. "Εν να προσπαθήσω και ο θεός να βάλει το σhιέρι του". Έπιασα τα μασκαρίλλικια και επήα κοντά της. Είτε που θα την άφηνα να υποφέρει είτε που θα της έβαλα φλέβα εγιώ. Με τζίνα τα μάθκια που με εθώρεν και την μασελλούαν της που έτρεμεν που τον πόνο τι άλλο εμπορούσα να κάμω. Το θέμα ήταν ότι με έτσι οίδημα, ούτε με σκάννερ εν θα εφενούνταν οι φλέβες. Έβαλα τον σταυρό μου και άρκεψα να νεκατώνω πάνω στα σhιερούθκια της. Ξαφνικά πετάσσετε που το πουθενά μια μπροστά μου. Τακ λαλώ της, έπια την. Ιντρα βίνους άξες γκράντετ!!! Είχα άγιον, εν εξηγείται αλλιώς. Έδωκα της τα φάρμακα της που την φλέβα ΜΟΥ και ηρέμισεν η κακορίζιτζη τζιαι εκατάφερεν να τζοιμηθεί λίον.
Εκτές επιάσαν την οι υποθερμίες της. Βούρα να φέρεις θερμαντικές κουβέρτες του χειρουργείου να την βράσομεν, βούραν να έβρεις την μηχανούα που βράζει τα ενδοφλέβια καθώς τα διάς του αρρώστου. Ήρταν πίσω και τα επίπεδα γενταμυκίνης, του αντιβιοτικού που έπερνεν, πιο ψηλά εν εξαναείδα. Προφανώς εν εμεταβόλιζεν τίποτε πλέον ο οργανισμός της. Οξεοβασική ισορροπία ΣΚΑΤΑ. Πιάννω τον γιατρό. ΠΑΛΕ ΤΖΙΝΟΣ ον κολλ γαμώ την μου ΠΑΛΕ. ΕΝ ΕΓΙΝΕΤΟΥΝ ΝΑ ΕΝ ΑΛΛΟΣ??! Πάλε ήταν ττου μπίζι. Είπα του την κανονικά. Εφώναζα του. Ιν φάκτ. Ετσιρίλλουν του. Είπα του όσαν εν του είπα τις 3 μέρες μαζί. Πάλε είπεν μου ότι εν μπίζι. Φακκώ το τηλέφωνο, εράισα το. Έδωκεν ο πλάστης μου και εφάνηκεν της πόρτας ένα πουτζίνα τα γιατρούθκια τα καινούρια. Άρπαξα τον. Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΤΟΝ ΕΣHEI ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ. Εδώκαμεν κάλλιον, έκαμεν της ξανά αίματα.
Οι αναλύσεις και η κλινική εικόνα εκάμναν μας γεία σου....! Μη αναστρέψιμη νεφρική ανεπάρκεια. Η κοτζιακαρούα μου εν εμεταβόλιζεν τίποτε που τζίνα που της εδιούσαμεν. Έμεινα που πάνω της ούλλην την υπόλοιπη βάρδια. Εδίουν της παγάκια τζια εμάσαν διότι ανακουφίζετουν έτσι. Εν επολλομίλαν εκτές.
Σήμερα το πρωίν, εδεήσαν οι χειρούργοι να έρτουν να την δουν. Εν ανταποκρίθηκε καθόλου στην θεραπεία. Απόφαση τελική, να τα σταματήσουν ούλλα. Να την αφήκουν επιτέλους στην ηρεμία της. Έφκαλα της ούλλα τα σωληνούθκια της, και έδωκα της μορφίνην επειδή επόνεν. Ετηλεφωνήσαμεν της οικογένειας της. Έσουζεν μου το σhιερούιν της. Επήα κοντά της και άρπαξεν μου το δικό μου. Επαρέτησα τους ούλλους και έκατσα και εκράτουσα το χέρι της. Έβλεπα στο προσωπούι της ότι εφοάτουν. Εν με άφηνεν να φύω. Άνοιεν τα ματούθκια της, εθώρεν με, έλεεν μου ευχαριστώ. Εκλαμουρίστικα πολλά. Εθώρεν με συνέχεια μέσα στα μάθκια. Συνέχεια. Σαν να ήταν δικός μου άνθρωπος. Ήρτεν η οικογένεια της, εκάτσαν μαζί της. Σε κάποια στιγμή έρκεται η κόρη της και λέει μου "νομίζω έφυεν, έλα σε παρακαλώ".
Είδαν την. Μόνο που το προσωπούιν της εκατάλαβα το μόλις την είδα. Για τα πρακτικά της υπόθεσης επροσπάθησα να έβρω παλμό. Τίποτε. Έκλεισα της τα ματούθκια της και εγύρισα πάνω τους. "I'm sorry. She is gone". Εν θυμούμαι τίποτε που τζιαμέ τζιαι κάτω.
Επέρασα 3 μέρες στην σειρά να κάμνω την νοσοκόμα της εντατικής σε μια κοτζιακαρούα μου. Ήταν χάλια μάυρα και εν είχαν κρεβάθκια στην εντατική ούτε σε άλλους πιο εξειδικευμένους θαλάμους να την πάρουν. Τον καιρό που εγεννήθηκεν εν είχαν ληξιαρχεία, τόσο κοτζιακαρούα ήταν. Εβάλαν την σε ενδοφλέβια υγρά, ενδοφλέβια αντιβιοτικά, παυσίπονα, αντιεμετικά, ότι είχαμεν μέσα στο ντουλαπούι των ενδοφλεβίων μας η κοτζιακαρούα μου ήταν γραμμένη να τα έχει. Ετούτη η νοσοκόμα ετέλειωνεν το ένα ενδοφλέβιο και άρκεφκεν το άλλο. Ταυτόχρονα, έπερνα της συνέχεια αίμα για αναλύσεις, κάθε ώρα ετσεκάρισκα fluids balance, αέρια αίματος κάθε τόσο, οξεοβασικές ισορροπίες και τούτα ούλλα τα μασκαραλίκια. Το καλόν της ήταν fully alert και εκόφκαμεντε καλές κουβεντούες.
Την Παρασκευή εκαρτέρουν τον αυτού μεγαλειότης χειρούργον που την είχε σαν ασθενή να της βάλει ρινογαστρικό καθετήρα και με εφάνειν με χαπάριν έδωκεν. Στο τέλος έπιασα τον νόμο στα σhιέρκα μου και έβαλα της τον εγιώ. Ε μα εν να την έχω να υποφέρει? Σάββατο το ίδιο σκατό. Έπιαναν τον τηλέφωνο που το χάραμα του φου να έρτει να την δει διότι τα ζωτικά της επηένναν που τα σκατά στα πιο σκατά. "Είμαι πολλά μπίζι" λαλεί μου. "Εν μπορώ να έρτω να την δώ". Το οίδημα που είχε παντού εν περιγράφεται. Εν με εκάνεν, έσπασεν και η μοναδική της φλέβα. "Γάμα τααααα" ετσιρίλλισα μέσα στον θάλαμο. Στα ελληνικά, τοντ γόρρι. Εξανατηλεφώνησα του γάρου να έρτει να την δει. Ναι, καλά το εκαταλάβετε, με ήρτεν με έπατησεν. Ο ΓΑΡΟΣ.
"ΠΟΥ ΝΑ ΕΒΡΩ ΕΓΙΩ ΦΛΕΒΑ ΤΩΡΑΑΑΑ" εκλάφτηκα. "Εν να προσπαθήσω και ο θεός να βάλει το σhιέρι του". Έπιασα τα μασκαρίλλικια και επήα κοντά της. Είτε που θα την άφηνα να υποφέρει είτε που θα της έβαλα φλέβα εγιώ. Με τζίνα τα μάθκια που με εθώρεν και την μασελλούαν της που έτρεμεν που τον πόνο τι άλλο εμπορούσα να κάμω. Το θέμα ήταν ότι με έτσι οίδημα, ούτε με σκάννερ εν θα εφενούνταν οι φλέβες. Έβαλα τον σταυρό μου και άρκεψα να νεκατώνω πάνω στα σhιερούθκια της. Ξαφνικά πετάσσετε που το πουθενά μια μπροστά μου. Τακ λαλώ της, έπια την. Ιντρα βίνους άξες γκράντετ!!! Είχα άγιον, εν εξηγείται αλλιώς. Έδωκα της τα φάρμακα της που την φλέβα ΜΟΥ και ηρέμισεν η κακορίζιτζη τζιαι εκατάφερεν να τζοιμηθεί λίον.
Εκτές επιάσαν την οι υποθερμίες της. Βούρα να φέρεις θερμαντικές κουβέρτες του χειρουργείου να την βράσομεν, βούραν να έβρεις την μηχανούα που βράζει τα ενδοφλέβια καθώς τα διάς του αρρώστου. Ήρταν πίσω και τα επίπεδα γενταμυκίνης, του αντιβιοτικού που έπερνεν, πιο ψηλά εν εξαναείδα. Προφανώς εν εμεταβόλιζεν τίποτε πλέον ο οργανισμός της. Οξεοβασική ισορροπία ΣΚΑΤΑ. Πιάννω τον γιατρό. ΠΑΛΕ ΤΖΙΝΟΣ ον κολλ γαμώ την μου ΠΑΛΕ. ΕΝ ΕΓΙΝΕΤΟΥΝ ΝΑ ΕΝ ΑΛΛΟΣ??! Πάλε ήταν ττου μπίζι. Είπα του την κανονικά. Εφώναζα του. Ιν φάκτ. Ετσιρίλλουν του. Είπα του όσαν εν του είπα τις 3 μέρες μαζί. Πάλε είπεν μου ότι εν μπίζι. Φακκώ το τηλέφωνο, εράισα το. Έδωκεν ο πλάστης μου και εφάνηκεν της πόρτας ένα πουτζίνα τα γιατρούθκια τα καινούρια. Άρπαξα τον. Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΤΟΝ ΕΣHEI ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ. Εδώκαμεν κάλλιον, έκαμεν της ξανά αίματα.
Οι αναλύσεις και η κλινική εικόνα εκάμναν μας γεία σου....! Μη αναστρέψιμη νεφρική ανεπάρκεια. Η κοτζιακαρούα μου εν εμεταβόλιζεν τίποτε που τζίνα που της εδιούσαμεν. Έμεινα που πάνω της ούλλην την υπόλοιπη βάρδια. Εδίουν της παγάκια τζια εμάσαν διότι ανακουφίζετουν έτσι. Εν επολλομίλαν εκτές.
Σήμερα το πρωίν, εδεήσαν οι χειρούργοι να έρτουν να την δουν. Εν ανταποκρίθηκε καθόλου στην θεραπεία. Απόφαση τελική, να τα σταματήσουν ούλλα. Να την αφήκουν επιτέλους στην ηρεμία της. Έφκαλα της ούλλα τα σωληνούθκια της, και έδωκα της μορφίνην επειδή επόνεν. Ετηλεφωνήσαμεν της οικογένειας της. Έσουζεν μου το σhιερούιν της. Επήα κοντά της και άρπαξεν μου το δικό μου. Επαρέτησα τους ούλλους και έκατσα και εκράτουσα το χέρι της. Έβλεπα στο προσωπούι της ότι εφοάτουν. Εν με άφηνεν να φύω. Άνοιεν τα ματούθκια της, εθώρεν με, έλεεν μου ευχαριστώ. Εκλαμουρίστικα πολλά. Εθώρεν με συνέχεια μέσα στα μάθκια. Συνέχεια. Σαν να ήταν δικός μου άνθρωπος. Ήρτεν η οικογένεια της, εκάτσαν μαζί της. Σε κάποια στιγμή έρκεται η κόρη της και λέει μου "νομίζω έφυεν, έλα σε παρακαλώ".
Είδαν την. Μόνο που το προσωπούιν της εκατάλαβα το μόλις την είδα. Για τα πρακτικά της υπόθεσης επροσπάθησα να έβρω παλμό. Τίποτε. Έκλεισα της τα ματούθκια της και εγύρισα πάνω τους. "I'm sorry. She is gone". Εν θυμούμαι τίποτε που τζιαμέ τζιαι κάτω.
Η κοτζιακαρούα μου επέθανεν.
